Сураи Аль-Мурсалят — Оят 27

1. Маънои калимаҳо:

— «رَوَاسИ»: ҷамъи «росия», яъне кӯҳҳои устувору собит, ки заминро нигоҳ медоранд.

— «شَامِخَاتٍ»: баланду сарбаланд, кӯҳҳои хеле баланд.

— «فُرَاتًا»: оби ширин, гуворо ва нӯшокии дилпазир.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба бандагони худ хотиррасон мекунад, ки Ӯ заминро барои онҳо омода сохтааст ва дар он кӯҳҳои баланду устуворро ҷой додааст, то замин ба ларзиш наояд ва зиндагии мардум бар он ором бошад. Ин кӯҳҳо мисли мехҳои бузург заминро нигоҳ медоранд ва аз ҷунбишу нооромӣ эмин месозанд. Ҳамчунин Худованд ба шумо оби ширин, гуворо ва пок нӯшонидааст, ки ҳаёти шумо ба он вобаста аст. Пас касе, ки ин ҳамаро офаридааст, аз зинда кардани мурдагон ва барангехтани шумо дар рӯзи қиёмат ҳеҷ гоҳ оҷиз нест.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мардум мефаҳмонад, ки неъматҳои Худованд дар замин бешумор аст: кӯҳҳои устувор, оби гуворо ва замини орому обод.

— Ин неъматҳо далели қудрати Худованд ва раҳмати Ӯ ба бандагонанд ва бояд мардумро ба шукргузорӣ водор кунанд.

— Аз ин оят мефаҳмем, ки Худованде, ки ин ҳама неъматҳоро дар дунё офаридааст, барои зинда кардани мурдагон ва ҳисобу китоби рӯзи қиёмат низ тавоност.

— Ин оят дили инсонро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Худованд ғамхори бандагони худ аст ва онҳоро дар дунё бо неъматҳои бузург серфайз мегардонад.