Сураи Аль-Мурсалят — Оят 35

1. Маънои калимаҳо:

— «هَٰذَا»: ин.

— «يَوْمُ»: рӯз, яъне рӯзи қиёмат.

— «لَا يَنطِقُونَ»: сухан намегӯянд, гап намезананд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи рӯзи қиёмат аст, ки Худованд онро барои инкоркунандагон ва дурӯғбаровардагони паёмҳои Ӯ тавсиф мекунад. Дар он рӯз онҳо қодир нестанд сухане бигӯянд, ки ба онҳо фоида расонад, ва ба онҳо иҷозат дода намешавад, ки баҳона оваранд, зеро баҳонае надоранд. Онҳо аз шиддати ҳавли рӯзи қиёмат ва ҳайрату сарсонӣ хомӯш мемонанд ва сухан гуфтан наметавонанд. Ин рӯз рӯзест, ки ҳақиқати корҳо ошкор мегардад ва ҳеҷ кас наметавонад аз худ дифоъ кунад ё узре биёрад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат рӯзи ҳисобу китоб аст ва бояд дар ин дунё барои он рӯз омодагӣ бигирем.

— Он нишон медиҳад, ки дар он рӯз ҳеҷ кас наметавонад сухане бигӯяд, ки ӯро наҷот диҳад, пас бояд дар дунё ростӣ ва некӯкорӣ кунем.

— Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки ҳар сухан ва ҳар амали мо дар ин дунё сабт мешавад ва дар он рӯз ба он ҷавоб медиҳем.

— Он ба мо мефаҳмонад, ки Худованд одил аст ва ҳеҷ кас аз адолати Ӯ наметавонад фирор кунад.

— Ин оят моро ба тавба ва ба сӯи Худованд баргаштан даъват мекунад, то ки дар он рӯзи сахт аз ҳисоби некӯкорon бошем.

— Он инчунин ба мо меомӯзад, ки дар дунё аз сухани беҳуда ва дурӯғ парҳез кунем, зеро дар рӯзи қиёмат ҳар сухан ҳисоб мешавад.