Сураи Аль-Мурсалят — Оят 36

1. Маънои калимаҳо:

— «يُؤْذَنُ»: иҷозат дода мешавад.

— «يَعْتَذِرُونَ»: узр мехоҳанд, баҳона меоранд.

1. Тафсири оят:

Ин рӯзи қиёмат аст, ки дар он кофирон ва дурӯғбаророн наметавонанд сухане бигӯянд, ки ба онҳо фоида расонад. Ба онҳо иҷозат дода намешавад, ки ба назди Парвардигорашон узр оваранд ва аз куфру гуноҳҳои худ баҳона кунанд. Зеро ҳеҷ узре барои онҳо намондааст ва ҳеҷ баҳонае пазируфта намешавад. Онҳо дар он ҷо наметавонанд аз амалҳои бади худ тавба кунанд ё узрхоҳӣ намоянд, балки дар хомӯшӣ ва саргардонӣ мемонанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дар дунё фурсати тавба ва ислоҳи худро аз даст надиҳем, зеро дар охират ҳеҷ узре пазируфта намешавад.

— Инсон бояд ҳамеша ба сӯи Худо рӯй оварад ва амалҳои нек анҷом диҳад, то дар рӯзи қиёмат пушаймон нашавад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки адлу инсофи Худо комил аст: касе ки дар дунё ҳақро инкор кард, дар охират баҳонае надорад.

— Ва ин боиси он мегардад, ки мо ба Қуръон ва дастуроти исломӣ бодиққат гӯш диҳем ва аз онҳо панд гирем, то аз зумраи наҷотёфтагон бошем.