Сураи Аль-Мурсалят — Оят 34

1. Маънои калимаҳо:

• وَيْلٌ (Вайл): Ҳалокат, азоб ва хорӣ. Ин калима дар Қуръон барои таҳдид ва огоҳӣ аз азоби сахт истифода мешавад.
• يَوْمَئِذٍ (Явмаиз): Дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.
• لِّلْمُكَذِّبِينَ (Лилмуказзибин): Барои дурӯғшуморандагон, яъне онҳое, ки оятҳои Худо, паёмбарон ва рӯзи қиёматро дурӯғ мешуморанд.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованди мутаъол бо таҳдид ва огоҳии сахт мефармояд, ки дар рӯзи қиёмат барои онҳое, ки ҳақиқатро дурӯғ мешуморанд, ҳалокат, азоби дарднок ва зиёнкорӣ хоҳад буд. Ин гурӯҳ касоне ҳастанд, ки оятҳои Худоро инкор карда, паёмбаронро дурӯғ баровардаанд ва ба рӯзи ҷазо бовар надоштанд. Онҳо дар он рӯз на танҳо аз раҳмати Худо маҳрум мешаванд, балки ба азоби абадӣ ва хорӣ гирифтор хоҳанд шуд. Ин оят такрор дар сураи Мурсалят омадааст, то мардумро аз инки кор ва дурӯғ шумурдани ҳақиқат огоҳ созад ва ба андеша водорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дурӯғ шумурдани оятҳои Худо ва рӯзи қиёмат оқибати бад дорад ва бояд аз ин кор парҳез кунем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақиқатро қабул кунем ва ба паёмҳои Худо бовар дошта бошем.
• Ин оят моро ба тавба ва ба сӯи Худо баргаштан даъват мекунад, то аз азоби рӯзи қиёмат наҷот ёбем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Худо одил аст ва ҳеҷ кореро бе ҷазо намегузорад, ва ин ба мо умед мебахшад, ки адолат дар охират барқарор хоҳад шуд.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ва итоат ба Худо ташвиқ мекунад, то аз гурӯҳи дурӯғшуморандагон набошем ва ба раҳмати Худо умедвор гардем.