Сураи Ан-Назиат — Оят 20

1. Маънои калимаҳо:

— «فَأَرَاهُ»: пас нишон дод ба ӯ (яъне Мӯсо ба Фиръавн).

— «الْآيَةَ»: аломат, мӯъҷиза.

— «الْكُبْرَىٰ»: бузургтарин, калонтарин.

1. Тафсири оят:

Пас Мӯсо (алайҳис-салом) ба Фиръавн бузургтарин мӯъҷизаро нишон дод, то далели равшане бошад бар он ки ӯ воқеан паёмбари Парвардигораш аст. Ин мӯъҷиза иборат буд аз ду аломати ошкор: якум, асоро ба замин андохт ва он ба мори бузург табдил ёфт; дуюм, дасти худро ба синааш даровард ва он монанди офтоб дурахшон ва сафед берун омад, бе он ки беморӣ ё осебе дошта бошад. Ин ду аломат барои Фиръавн ва қавмаш ҳуҷҷати қотеъ ва далели возеҳ буданд, ки Мӯсо аз ҷониби Худои таъоло фиристода шудааст. Аммо Фиръавн бо вуҷуди дидани ин мӯъҷизаҳои бузург, ба ҷои имон овардан, онҳоро инкор кард ва аз фармони Парвардигораш саркашӣ намуд ва рӯй гардон шуд, дар ҳоле ки бо тамоми қувва ба муқобили Мӯсо мебаромад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Худои таъоло паёмбаронашро бо мӯъҷизаҳои равшан таъйид мекунад, то мардум ҳуҷҷате барои инкор надошта бошанд.

— Мӯъҷизаҳои бузург метавонанд дили одамро ба имон наздик кунанд, аммо касе ки дар дилаш кибр ва ҳасад дорад, ҳатто бузургтарин аломатро низ инкор мекунад.

— Қудрати Худои таъоло бениҳоят аст: ӯ метавонад чӯбро ба мор ва дастро ба нури дурахшон табдил диҳад, ва ин далели он аст ки ҳеҷ чиз аз қудрати Ӯ берун нест.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳангоми дидани далоили равшани ҳақ, такаббур накунем ва фурӯтанӣ бо имон оварем, зеро саркашӣ аз фармони Худо оқибати бад дорад.

— Қуръони Карим ҳақиқатро бо тарзи равшан баён мекунад ва моро ба андеша ва тадаббур дар нишонаҳои Худо даъват менамояд, то дилҳо ба ислом гарм шаванд ва ба роҳи рост ҳидоят ёбем.