Сураи Ан-Назиат — Оят 21

1. Маънои калимаҳо:

• فَكَذَّبَ: Пас, дурӯғ баровард. Яъне, оятҳо ва мӯъҷизаҳои Худоро, ки Мӯсо (а) оварда буд, дурӯғ шуморид.
• وَعَصَىٰ: Ва нофармонӣ кард. Яъне, аз фармони Парвардигораш сарпечӣ кард ва ба амри Ӯ итоат накард.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Мӯсо (алайҳис-салом) ба Фиръавн нишонаи бузурги Парвардигорро — асо ва дасти равшан — нишон дод, Фиръавн онро дурӯғ шуморид ва ба Худои худ нофармонӣ кард. Ӯ на танҳо мӯъҷизаро инкор кард, балки аз фармони Парвардигор рӯй гардонд ва ба муқобилати Мӯсо (алайҳис-салом) бархост. Ин оят нишон медиҳад, ки Фиръавн бо вуҷуди дидани далелҳои равшани ҳақ, аз рӯи кибру ғурур ва ҳавои нафс, ҳақро рад кард ва ба нофармонӣ аз амри Худо сазовор гардид.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳақро пас аз равшан шуданаш рад кардан ва аз амри Худо нофармонӣ кардан, роҳи Фиръавн аст ва оқибати бад дорад.
• Имон ва итоат ба Худо сабаби наҷот ва саодат аст, вале кибру ғурур ва нофармонӣ ба ҳалокат мебарад.
• Қуръон моро даъват мекунад, ки ҳангоми равшан шудани ҳақ, онро қабул кунем ва аз амрҳои Худо итоат намоем, то аз ҷумлаи фиръавнҳои замон набошем.
• Ин оят ҳамчунин тасаллие барои муъминон аст, ки ҳатто агар баъзе саркашон ҳақро рад кунанд, Худо ҳақро пирӯз мегардонад ва онҳоро ҷазо медиҳад.