Сураи Ан-Назиат — Оят 19

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَهْدِيَكَ: туро роҳнамоӣ кунам ва ба роҳи рост ҳидоят намоям.
• رَبِّكَ: Парвардигори ту, ки туро офарида ва парвариш кардааст.
• تَخْشَىٰ: аз Аллоҳ тарсӣ ва тақво кунӣ, яъне аз ғазаби Ӯ бипарҳезӣ.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони Мӯсо (алайҳис-салом) аст, ки ба Фиръавн гуфт: оё мехоҳӣ, ки худро аз нуқсонҳо пок созӣ ва бо имон оро диҳӣ? Ва ман туро ба сӯи Парвардигорат, ки туро офарида ва парвариш кардааст, роҳнамоӣ кунам, то Ӯро бишиносӣ ва аз Ӯ битарсӣ. Яъне ман туро ба маърифати Аллоҳ тавассути далелҳо ва бурҳонҳо ҳидоят мекунам, то ки дар натиҷаи ин дониш ва шинохт, дар дилат хавфу хушуъ нисбати Парвардигор пайдо шавад ва ба он чи Ӯро хушнуд месозад, амал кунӣ ва аз он чи Ӯро ба хашм меоварад, дурӣ ҷӯӣ. Пас, ҳидоят ба сӯи Аллоҳ пеш аз хавфу тақво меояд, зеро то инсон Парвардигори худро нашиносад, аз Ӯ наметарсад, ва чун шинохт пайдо кард, хавфу тақво дар дилаш ҷой мегирад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки роҳи наҷот ва саодат дар тавҳид ва шинохти Аллоҳ аст.
• Даъвати Мӯсо (алайҳис-салом) даъвати нарм ва ҳикматомез буд, ки инсонро ба поксозии нафс ва имон даъват мекунад.
• Илм ва маърифат асоси тақво ва хавфи илоҳӣ аст; ҳар қадар инсон Аллоҳро бештар бишиносад, ҳамон қадар аз Ӯ бештар метарсад ва тақво мекунад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба сӯи Парвардигори худ ҳидоят шавем ва дар дилҳоямон хавфи Аллоҳро ҷой диҳем, то дар дунё ва охират комёб гардем.
• Ислом дини роҳнамоӣ ва поксозии нафс аст, ки инсонро аз нуқсонҳо озод мекунад ва ба сӯи камолоти инсонӣ ҳидоят менамояд.