Сураи Ан-Назиат — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

— «Фас-сабиқот»: фариштагоне, ки пеш медаванд ва бар якдигар пешӣ мегиранд.

— «Сабқан»: пешравӣ ва пешдастӣ, ки таъкид ва бузургии ин амалро ифода мекунад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба фариштагоне қасам ёд мекунад, ки дар иҷрои фармонҳои Ӯ аз якдигар пеш мегузаранд ва ба сӯи он чӣ ба онҳо супорида шудааст, шитоб мекунанд. Ин фариштагон дар анҷом додани вазифаҳои худ — аз қабили расонидани ваҳй ба паёмбарон, иҷрои амрҳои Худо дар офариниш ва тадбири корҳои олам — ҳамеша пешқадам ва шитобкунандаанд. Ҳамчунин гуфта шудааст, ки ин фариштагон бар шайтонон пешӣ мегиранд ва ваҳйро ба анбиё мерасонанд, пеш аз он ки шайтонон ба гӯш гирифтани хабари осмонро битавонанд. Ин қасам барои таъкиди ҳақиқати рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоби бандагон аст, то инсонҳо бидонанд, ки ҳамаи корҳои олам бо фармони Худо ва тавассути фариштагони Ӯ иҷро мешавад ва ҳеҷ чиз аз назорати Ӯ берун нест.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба бузургии Худованд ва тадбири ҳикматомези Ӯ дар олам бовар пайдо кунем.

— Нишон медиҳад, ки фариштагон бандагони фармонбардори Худоянд ва ҳамаи корҳо бо иродаи Ӯ сурат мегирад.

— Инсонро ба шитоб дар иҷрои амрҳои Худо ва некӯкорӣ ташвиқ мекунад, чунон ки фариштагон дар тоъат шитоб мекунанд.

— Қасамҳои Қуръон ба махлуқоти бузург ба мо меомӯзад, ки азимӣ ва қудрати Худоро дар офариниш бишиносем ва ба Ӯ таваккал кунем.

— Ин оят дили инсонро ба сӯи имон ва амали солеҳ ҷалб мекунад, зеро нишон медиҳад, ки ҷаҳони ғайб ва фариштагон воқеӣ аст ва ҳаёти охират ҳақ аст.