Аль-Анфаль сүрәсе — Аять 62

Сүзләрнең мәгънәләре:

• يَخْدَعُوكَ — сине алдарга теләсәләр, мәкерлек белән килергә теләсәләр.
• حَسْبَكَ — сиңа җитүче, сине саклаучы, сиңа ярдәм итүче.
• أَيَّدَكَ — сине ныгытты, куәт бирде, ярдәм итте.
• بِنَصْرِهِ — Үзенең ярдәме белән (мәләкләрне иңдереп).
• بِالْمُؤْمِنِينَ — мөэминнәр (мөһаҗирләр һәм ансарлар) аша.

Аять тәфсире:

Әгәр алар (ягъни сугыштан туктап, килешү төзергә теләгән кәферләр) сине алдарга, мәкерлек белән хәйлә корырга теләсәләр — сугыштан туктауны вәгъдә итеп, ә чынлыкта сиңа каршы көч тупларга әзерләнсәләр — син алардан курыкма. Чөнки Аллаһ сиңа үзе җитә, Ул сине аларның хәйләсеннән сакларга көчле. Ул — сине Үзенең ярдәме белән ныгытты, мәләкләрне иңдереп, Бәдер сугышында сиңа ярдәм бирде. Шулай ук Ул сине мөэминнәр — мөһаҗирләр һәм ансарлар аша да куәтләндерде. Аларның күңелләрен бер-берсенә бәйләде, алар аерым-аерым кабиләләрдән булсалар да, иман аша аларны туганнар итте. Әгәр син җир йөзендәге барлык байлыкны сарыф итеп тә, аларның күңелләрен берләштерергә теләсәң, моңа ирешә алмас идең. Ләкин Аллаһ аларны иман юлында берләштерде, һәм алар бер-берсенә дус, туган булып киттеләр. Ул — Үзенең хакимиятендә көчле, Үзенең эшендә һәм тәдбирдә хикмәтле.

Аятьтән алынган файдалар:

1. Мөэмин кеше Аллаһка тәвәккәл итәргә тиеш — Аллаһ аны һәр явызлыктан сакларга көчле, Ул аның өчен җитәрлек.
2. Аллаһның ярдәме төрле юллар белән килә: мәләкләр аша да, мөэминнәрнең бердәмлеге аша да. Бу — Аллаһның үз колларына булган рәхмәте.
3. Күңелләрне берләштерү — Аллаһ кулында гына. Дөньяви байлык кешеләрне чын мәхәббәттә берләштерә алмый, ә иман күңелләрне чын дуслык белән бәйли.
4. Мөэминнәр бер-берсенә ярдәм итәргә тиеш — Аллаһ аларны бер-бере өчен терәк итеп яратты.
5. Сугышта һәм килешүләрдә сак булырга кирәк — дошманның мәкерлегеннән курыкмаска, ә Аллаһка таянырга.