Сураи Аль-Инфитар — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

• «بُعْثِرَتْ»: калимаи «баъсара» ба маънои кофта шудан, зеру забар гардидан ва берун овардани он чизе, ки дар дарунаш пинҳон аст. Дар ин ҷо маънои он ин аст, ки қабрҳо кушода мешаванд ва мурдагон аз даруни онҳо берун оварда мешаванд.

1. Тафсири оят:

Ин оят яке аз манзараҳои ҳавлноки рӯзи қиёматро тасвир мекунад. Худованд мефармояд, ки он рӯз қабрҳо зеру забар мегарданд, хокҳояшон кофта мешавад ва ҳар мурдае, ки дар даруни он хобидааст, барои ҳисобу китоб ва ҷазо зинда гардонда шуда, берун оварда мешавад. Ин ҳодиса пас аз он рух медиҳад, ки осмон шикофта мешавад, ситорагон пароканда мегарданд ва баҳрҳо ба ҳам омехта мешаванд. Ҳамаи ин тағйироти бузург нишонаи оғози ҳаёти охират ва барпо шудани рӯзи ҳисоб аст. Дар он лаҳза ҳар кас ҳақиқати амалҳои худро, хоҳ некӯ бошад хоҳ бад, хоҳ пеш аз марг карда бошад хоҳ баъд аз он, мебинад ва ба мувофиқи он ҷазо ё подош мегирад. Ҳеҷ амале пинҳон намемонад ва ҳеҷ кас аз ҳисобу китоби Худованд фирор карда наметавонад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят ба инсон ёдовар мешавад, ки марг поёни ҳаёт нест, балки оғози ҳаёти ҷовидон аст; бинобар ин бояд барои он рӯз омодагӣ гирад.
• Бовар ба зинда шудани мурдагон ва ҳисобу китоб дар рӯзи қиёмат инсонро ба амалҳои некӯ ва дурӣ аз гуноҳ ташвиқ мекунад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки қудрати Худованд беҳад аст; Ӯ метавонад хокро зеру забар кунад ва мурдагонро аз қабрҳо зинда гардонда берун оварад, пас ҳеҷ чиз аз қудрати Ӯ берун нест.
• Ёдоварии рӯзи қиёмат дили инсонро нарм мекунад, ӯро ба тавба ва ба сӯи Худованд рӯ овардан ҳидоят менамояд ва ба вай оромии рӯҳӣ мебахшад, ки ҳаёти ӯ дар дунё маънӣ ва мақсад пайдо мекунад.