Сураи Аль-Инфитар — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

• «عَلِمَتْ»: донист, огоҳ шуд.
• «نَفْسٌ»: ҳар як шахс, ҳар як ҷон.
• «مَا قَدَّمَتْ»: он чи пешопеш фиристодааст, яъне амалҳое, ки дар дунё анҷом додааст.
• «وَأَخَّرَتْ»: ва он чи баъд андохтааст, яъне амалҳое, ки бояд анҷом медод, вале анҷом надодааст, ё осоре, ки пас аз худ боқӣ гузоштааст.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки дар рӯзи қиёмат, вақте ки осмон шикофта мешавад, ситорагон пароканда мегарданд, баҳрҳо ба ҳам мепайванданд ва қабрҳо кушода мешаванд, ҳар як инсон ҳамаи амалҳои худро, хоҳ онҳое, ки дар дунё пешопеш фиристодааст ва хоҳ онҳое, ки баъд андохтааст, ба таври комил медонад. Ҳеҷ чиз аз ӯ пинҳон намемонад. Ҳар кас натиҷаи кори неку бади худро мебинад ва ба мувофиқи он ҷазо ё мукофот мегирад. Ин оят ба инсон ҳушдор медиҳад, ки ҳамаи аъмоли ӯ сабт шудааст ва рӯзе хоҳад расид, ки ҳамаро бо чашми худ бинад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд ҳамеша ба ёд дошта бошад, ки ҳамаи амалҳояш сабт мешаванд ва рӯзи қиёмат онҳоро мебинад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки амалҳои некро пешопеш фиристем ва аз амалҳои бад худдорӣ кунем.
• Ҳар як кори нек, ҳатто агар хурд бошад, дар рӯзи қиёмат ба кор меояд ва инсонро хушҳол мегардонад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки адлу инсофи Худо комил аст ва ҳеҷ амале бе ҷазо ё мукофот намемонад.
• Бовар ба рӯзи қиёмат инсонро ба роҳи рост ҳидоят мекунад ва ӯро аз гуноҳ бозмедорад.
• Ин оят моро ба тавба ва ба сӯи Худо рӯ овардан ташвиқ мекунад, зеро ҳанӯз вақт ҳаст, ки амалҳои худро ислоҳ кунем.