Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 7

1. Маънои калимаҳо:

• كَلَّا: Ҳарф аст, ки ба маънои рад ва манъ меояд, яъне «не чунин аст» ё «ҳаргиз на».
• كِتَابَ: Навишташуда, сабтшуда, ё маҷмӯи аъмол.
• الْفُجَّارِ: Ҷамъи «фоҷир», яъне гунаҳкорон, бадкорон, касоне ки аз тоъат ва итоат берун рафтаанд.
• سِجِّينٍ: Номи ҷое дар қаъри замин ё сабти махсус, ки макони сахт ва танг аст ва макони сабти аъмоли бадкорон мебошад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят бо таъкид мефармояд, ки ҳаргиз чунин нест, ки гунаҳкорон гумон мекунанд, ки ҳисобу китоб нест. Бешак, сабти аъмоли бадкорон ва фоҷирон дар «сиҷҷин» аст. Сиҷҷин макони танг ва сахт дар қаъри замин аст, ки макони сабти аъмоли бад ва макони ниҳоии бадкорон мебошад. Ин макон нишонаи хорӣ, зиллат ва ҷазои сахти онҳост. Ҳамин тавр, ҳар амали баде, ки инсон мекунад, сабт мешавад ва ҷои он дар сиҷҷин аст, то рӯзе ки ҳисобу китоб шавад. Ин оят ҳушдор медиҳад, ки инсон бояд аз амалҳои бад дурӣ ҷӯяд ва ба роҳи некӣ равад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳамаи аъмоли инсон сабт мешавад ва ҳеҷ чиз пинҳон намемонад.
• Инсон бояд ҳамеша аз гуноҳу бадкорӣ парҳез кунад, зеро ҷазои бадкорон сахт аст.
• Оят боиси ташвиқи некӯкорӣ ва тарбияи нафс мегардад, то инсон ба роҳи рост ҳидоят шавад.
• Ин оят собит мекунад, ки адлу инсоф дар рӯзи қиёмат ҳатман барқарор мешавад ва ҳеҷ амале бе ҷазо намемонад.
• Инсон бояд ба раҳмати Аллоҳ умедвор бошад ва аз азоби Ӯ битарсад, то дар дунё ва охират наҷот ёбад.