Сураи Аль-Иншикак — Оят 18

1. Маънои калимаҳо:

— «الْقَمَرِ»: моҳ.

— «اتَّسَقَ»: пурра шуд, комил гашт, яъне ба дараҷаи бадар расид ва нураш тамом гардид.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло ба моҳ савганд ёд мекунад, он гоҳ ки пурра мешавад ва ба шакли бадар медарояд ва нури он ба тамомӣ мерасад. Ин савганд барои таъкиди он аст, ки инсонҳо марҳилаҳо ва ҳолатҳои гуногунро паси сар мекунанд: аз нутфа ба алақа, аз алақа ба музға, баъд ҷон дар он дамида мешавад, сипас марг ва баъд аз он баъс ва ҳисоб. Ҳамон тавре ки моҳ зина ба зина тағйир меёбад ва ба камол мерасад, инсон низ зина ба зина тағйир меёбад ва ба сӯи ҳаёти абадӣ ҳаракат мекунад. Ин оят ба инсон ёдовар мешавад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳар як марҳилаи он барои омодагӣ ба охират аст.

1. Фоидаҳои оят:

— Инсон бояд дар ҳар марҳилаи ҳаёти худ ба Аллоҳ рӯй оварад ва аз Ӯ ёрӣ пурсад.

— Тафаккур дар бораи тағйироти моҳ ва дигар оятҳои табиат инсонро ба шинохти қудрати Аллоҳ наздик мекунад.

— Ҳаёти дунё зудгузар аст, пас бояд барои охират тайёрӣ дид.

— Қуръон оятҳои табиатро барои таъкиди ҳақиқатҳои рӯҳонӣ истифода мебарад, ки ин дилҳоро нарм ва ба ислом майлдор месозад.