Сураи Аль-Иншикак — Оят 17

1. Маънои калимаҳо:

— «وَاللَّيْلِ»: шаб.

— «وَمَا وَسَقَ»: ва он чи шаб ҷамъ мекунад ва дар худ мегирад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло ба шаб қасам ёд мекунад ва ба ҳар чизе ки шаб ҷамъ меоварад ва дар худ ҷой медиҳад. Вақте ки шаб фаро мерасад, ҳамаи махлуқот — аз одаму ҳайвонот то ҳашароту паррандагон — ба ҷойҳои оромиш ва паноҳгоҳи худ бармегарданд ва дар он ҷо ҷамъ мешаванд. Он чи дар рӯз дар ҳаво ва замин пароканда буд, шаб онро гирд меоварад ва ба қарори худ меорад. Ин қасам ба шаб ва он чи дар он ҷамъ мешавад, баёни қудрати Аллоҳ ва ҳикмати Ӯст дар офариниш, ки ҳар чизро вақте ва ҷойи муайян муқаррар кардааст.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро ба андеша дар бораи нишонаҳои қудрати Аллоҳ дар офариниш, бахусус офариниши шаб ва оромиши махлуқот, даъват мекунад.

— Шаб ва он чи дар он ҷамъ мешавад, далели раҳмату меҳрубонии Аллоҳ аст, ки ба бандагонаш вақти оромиш ва осудагӣ ато кардааст.

— Қасамҳои Аллоҳ дар Қуръон ба махлуқоти Ӯ нишонаи аҳамияти онҳо ва зарурати тафаккур дар бораи онҳост.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба неъматҳои Аллоҳ шукр гӯем ва дар ҳаёти худ тартибу интизомро риоя кунем, зеро ҳатто шаб низ ба низоми муайян тобеъ аст.

— Қуръон китобест, ки бо забони содда ва мисолҳои равшан аз табиат барои ҳидояти инсон сухан мегӯяд, ва ин моро ба муҳаббат ба Қуръон ва пайравӣ аз он наздиктар мекунад.