Сураи Аль-Иншикак — Оят 19

1. Маънии калимаҳо:

— «لَتَرْكَبُنَّ»: яқинан савор мешавед, яъне аз марҳилае ба марҳилаи дигар мегузаред.

— «طَبَقًا»: ҳолат, марҳила, табақа.

— «عَن طَبَقٍ»: аз паси табақе, яъне пайи ҳам ва яке баъди дигаре.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар оятҳои пеш аз ин ба шафақи сурх, ба шаб ва он чи ҷамъ мекунад, ва ба моҳи бадар қасам ёд карда, сипас мефармояд: эй мардум, шумо яқинан марҳила ба марҳила ва ҳолат ба ҳолат савор мешавед ва аз як табақа ба табақаи дигар мегузаред. Ин гузаришҳо иборатанд аз: аз нутфа ба алақа, аз алақа ба музға, баъд дамидани рӯҳ, сипас ҳаёт, баъд марг, баъд аз он баъс (эҳё шудан) ва ҳисоб. Ҳамин тавр инсон дар ҳар марҳилае ҳолати нав ва озмоиши навро таҷриба мекунад, то ба ҳаёти ҷовидонӣ бирасад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки зиндагии дунё як ҳолати доимӣ нест, балки марҳилаҳои гуногунро дар бар мегирад ва инсон бояд барои ҳар марҳила омода бошад.

— Инсон бояд бидонад, ки пас аз марг ҳаёт ва ҳисоб вуҷуд дорад, ва ин боиси он мешавад, ки одамӣ ба амалҳои некӯ таваҷҷуҳ кунад.

— Ин оят ба мӯъмин умед мебахшад, ки ҳар душворӣ ва ҳар марҳилаи сахт гузаро аст ва баъд аз он осонӣ ва подоши Худо хоҳад буд.

— Қасамҳои Худованд ба нишонаҳои табиат (шафақ, шаб, моҳ) ба мо меомӯзанд, ки ба бузургии Офаридгор андеша кунем ва ба Ӯ имон оварем.

— Ин оят моро ба сабр ва таваккул даъват мекунад, зеро ҳар марҳилае, ки мегузарем, қазои Худост ва барои мо дарси ибрат аст.