Сураи Аль-Бурудж — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

• إِذْ: ҳангоме ки, вақте ки.
• هُمْ: онҳо.
• عَلَيْهَا: бар он, дар канори он (яъне хандақи пур аз оташ).
• قُعُودٌ: нишастагон, ҷойгирифтагон.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи ҳикояти асҳоби ухдуд (соҳибони хандақ) аст. Худованд дар оятҳои пешина фармуд, ки кофирон хандақе дар замин канданд ва онро пур аз оташ карданд, то мӯъминонро ба он андозанд ва бисӯзонанд. Дар ин оят мефармояд: «Ҳангоме ки онҳо бар канори он хандақ нишаста буданд». Яъне онҳо дар атрофи хандақи пур аз оташ ҷой гирифта, тамошо мекарданд ва назора менамуданд, ки мӯъминон чӣ гуна дар оташ сӯхта нест мешаванд. Онҳо на танҳо оташ афрӯхта буданд, балки худ низ ҳозир буданд ва аз азоби мӯъминон лаззат мебурданд. Ин нишонаи қасовати дил ва душмании шадиди онҳо бо имон ва мӯъминон буд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқати имон ва сабр дар роҳи Худо ҳатто дар сахттарин шароит низ бояд устувор бошад.
• Мӯъминон бояд бидонанд, ки душманони имон ҳамеша кӯшиш мекунанд, ки онҳоро аз роҳи ҳақ боздоранд, аммо подоши Худо барои сабркунандагон бузург аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон ва таълимоти исломӣ бо дили гарм ва имони қавӣ пайравӣ кунем, зеро ҳатто дар замони сахтӣ ва озмоиш, Худо бо бандагони содиқи худ аст.
• Қуръон ҳикояти гузаштагонро барои ибрат ва тасаллӣ ба мӯъминон нақл мекунад, то онҳо бидонанд, ки роҳи имон ҳамеша бо озмоишҳо ҳамроҳ будааст, вале анҷоми нек барои парҳезгорон аст.