Сураи Аль-Бурудж — Оят 7

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «شُهُودٌ»: ҳозирон, нозирон ва шоҳидони он амалҳое, ки содир мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят хабар медиҳад, ки он подшоҳ ва ёронаш, ки мӯъминонро дар хандақи оташ азоб медоданд, бар он амали зулму ситамҳое, ки нисбати мӯъминон содир мекарданд, ҳозир ва нозир буданд. Онҳо на танҳо фармондиҳандаи ин ҷиноят буданд, балки худашон низ дар он ҷо ҳузур доштанд ва азобу шиканҷаи мӯъминонро тамошо мекарданд. Ин оят шадидии зулми онҳоро нишон медиҳад, зеро ки онҳо бо чашми худ ин ҳама ситамро дида, аз он лаззат мебурданд ва ҳеҷ шарм ва ҳаёе надоштанд. Ҳамин гуна, ин оят тасаллие барои мӯъминон аст, ки Худованд ҳамаи аъмоли золимонро мебинад ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пӯшида нест, ва онҳоро ба сазои амалашон хоҳад расонд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд ҳама чизро мебинад ва ҳеҷ амале аз Ӯ пӯшида намемонад, пас бояд ҳамеша аз зулму ситам парҳез кунем.
• Мӯъминон бояд сабр кунанд, зеро Худованд тамошогари амалҳои золимон аст ва онҳоро беҷазо намегузорад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳатто ҳузур доштан ва тамошо кардани зулм низ ҷиноят аст, пас набояд нисбати зулме, ки ба дигарон мешавад, бепарво бошем.
• Аз ин оят мефаҳмем, ки ҳақиқати имон ва истодагарӣ дар роҳи Худо сазовори подоши бузург аст, ҳатто агар дар ин роҳ азобу шиканҷа бикашем.
• Худованд одил аст ва ҳамаи аъмоли бандагонашро сабт мекунад, то рӯзе ба ҳамаи онҳо ҷазо ё мукофот диҳад.