Сураи Аль-Фаджр — Оят 12

1. Маънои калимаҳо:

— «Фа аксару»: пас бисёр карданд, афзун намуданд.

— «Фӣҳо»: дар он сарзаминҳо, дар он шаҳрҳо.

— «ал-Фасод»: харобӣ, бадкорӣ, гуноҳ, зулм ва нофармонӣ.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он гурӯҳҳоест, ки дар заминҳои худ зулму ситамро авҷ гирифтанд ва дар он ҷойҳо бадкорӣ ва харобиро бисёр карданд. Онҳо бо куфру нофармонӣ, бо қатлу куштори бегуноҳон ва бо паҳн кардани зулму бадӣ дар миёни мардум фасодро зиёд намуданд. Ҳар гуна бадӣ ва гуноҳе, ки дар ҷомеа паҳн мешавад, аз ҷумлаи ҳамин фасод аст. Вақте ки мардум аз роҳи рост дур шуданд ва ба куфру гуноҳ рӯ оварданд, дар замин харобӣ ва нооромӣ паҳн гардид. Пас Худованди таъоло ба онҳо сазои сахт дод ва азоби дардоварро бар онҳо фурӯ рехт. Ин ҳама ба он сабаб буд, ки онҳо ҳадди худро шикастанд ва дар замин фасодро афзун карданд. Парвардигори ту, эй Паёмбар, ҳамеша дар камӣни ситамгарон аст; Ӯ ба онҳо мӯҳлат медиҳад, то шояд тавба кунанд, вале агар ислоҳ нашаванд, онҳоро бо қудрати худ ба сахтӣ мегирад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки зулм ва фасод дар замин оқибати бад дорад ва Худованд ситамгаронро беҷазо намегузорад.

— Худованди таъоло одил аст ва ҳеҷ баде аз назари Ӯ пинҳон намемонад; Ӯ ба бандагонаш мӯҳлат медиҳад, то тавба кунанд.

— Ин оят моро ба ислоҳи ҷомеа, дурӣ аз гуноҳ ва паҳн накардани бадӣ даъват мекунад.

— Ваъдаи Худованд ҳақ аст: некӯкоронро подоши нек ва бадкоронро сазои бад хоҳад дод.

— Ин оят дили моро ба адлу инсоф ва ба роҳи рост ҳидоят мекунад ва моро аз пайравӣ аз роҳи фасодкорон бозмедорад.