Сураи Аль-Фаджр — Оят 13

1. Маънои калимаҳо:

• فَصَبَّ: Пас рехт, фурӯ рехт.
• سَوْطَ عَذَابٍ: Тозёнаи азоб, яъне навъе аз азоби сахт ва дардовар. Дар ин ҷо «тозёна» ба маънои маҷозӣ истифода шудааст, ки ифодакунандаи шиддат ва дарднокии азоб аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он гурӯҳҳоест, ки дар замин саркашӣ ва зулм карданд ва фасодро афзун намуданд. Онҳо ҳудуди Худоро поймол карда, дар байни мардум бадӣ ва ноҳақиро паҳн карданд. Пас Парвардигори ту, эй Паёмбар, бар онҳо азоби сахт ва дардовар рехт. Ӯ таъоло онҳоро бо азоби худ нест кард ва аз рӯи замин барҳам дод. Ин азоб навъе аз азоби илоҳӣ буд, ки онҳоро фаро гирифт ва ҳеҷ паноҳгоҳе аз он надоштанд. Парвардигори ту ҳамеша дар камӣни ситамгарон аст; ба онҳо мӯҳлат медиҳад, то шояд тавба кунанд, вале агар ислоҳ накунанд, онҳоро бо қудрати худ гирифтор мекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва ситамгаронро ҳеҷ гоҳ бе ҷазо намегузорад.
• Мӯҳлати додашуда ба гуноҳкорон фурсати тавба аст, на далели фаромӯш кардани Худо.
• Азобу ҷазои Худо метавонад дар ҳамин дунё ҳам фаро расад, на танҳо дар охират.
• Ин оят мӯъминонро ба адолат ва ростӣ даъват мекунад ва аз зулму фасод бозмедорад.
• Инсон бояд ҳамеша худро дар назди Худо ҳисоботдиҳанда бидонад ва аз саркашӣ дурӣ ҷӯяд.
• Ин оят дилҳоро ба сӯи тавба ва ислоҳи амалҳо раҳнамун мекунад ва ба инсон мефаҳмонад, ки раҳмати Худо барои тавбакунандагон наздик аст.