Сураи Аль-Фаджр — Оят 11

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «طَغَوْا»: аз ҳад зиёд гузаштанд, саркашӣ ва зулм карданд.
• «الْبِلَاد»: сарзаминҳо, кишварҳо.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он гурӯҳҳое сухан мегӯяд, ки дар замин аз ҳад гузаштанд ва саркашӣ карданд. Онҳо қавми Од, қавми Самуд ва Фиръавн буданд, ки дар кишварҳои худ зулму ситам ва гуноҳро паҳн карданд. Ҳар яке аз онҳо дар сарзамини худ аз ҳадди адлу инсоф гузашта, ба фасод ва нофармонӣ аз Аллоҳ машғул шуданд. Онҳо бо қудрату сарвате, ки доштанд, мардумро зулм карданд ва дар замин туғён ва бартарии ноҳақро барпо намуданд. Барои ҳамин Аллоҳи таъоло онҳоро ба азоби сахт гирифтор кард. Парвардигори ту, эй Паёмбар, ҳамеша дар камингоҳи назорат аст ва ҳеҷ як золимеро бе ҷазо намегузорад; Ӯ ба онҳо мӯҳлат медиҳад, аммо сипас онҳоро бо қудрати худ мегирад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки зулм ва саркашӣ дар замин оқибати бад дорад ва ҳеҷ золиме аз адлу ҷазои Аллоҳ намегурезад.
• Мусулмон бояд аз роҳи туғён ва зулм дурӣ ҷӯяд ва ҳамеша дар ҳудуди адлу ростӣ бимонад.
• Ин оят дилҳоро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Аллоҳ ташвиқ мекунад, зеро Ӯ ғаффору раҳим аст ва ба бандагони худ мӯҳлат медиҳад, то тавба кунанд.
• Қуръон моро огоҳ мекунад, ки таърихи умумҳои гузашта дарс аст барои мо, то аз сарнавишти онҳо ибрат гирем ва аз гуноҳу зулм парҳез кунем.