توبہ سۈرىسى — ئايەت 117

1. ئايەتتىكى چۈشەندۈرۈشكە موھتاج بولغان سۆزلەر:

• تَابَ: ئەپۇ قىلدى، تەۋبىسىنى قوبۇل قىلدى.
• الْمُهَاجِرِينَ: مەككىدىن مەدىنىگە ھىجرەت قىلغان مۇسۇلمانلار.
• الْأَنصَارِ: مەدىنىدىكى مۇھاجىرلەرگە ياردەم قىلغان مۇسۇلمانلار.
• سَاعَةِ الْعُسْرَةِ: قىيىنچىلىق ۋاقتى، بۇ يەردە تەبۇك غەزىۋىتىدىكى قاتتىق ئىسسىق، ئاز ئوزۇق ۋە ئۇلاغ كەمچىلىكى كۆزدە تۇتۇلىدۇ.
• يَزِيغُ: ئېغىش، ھەقتىن يىراقلىشىش.
• رَءُوفٌ: ناھايىتى شەپقەتلىك.
• رَّحِيمٌ: ناھايىتى مېھرىبان.

1. ئايەتنىڭ تەپسىرى:

ئاللاھ تائالا بۇ ئايەتتە ئۆزىنىڭ پەيغەمبىرى مۇھەممەد ئەلەيھىسسالامغا، شۇنداقلا مۇھاجىرلار ۋە ئەنسارلارغا بولغان مەرھەمىتىنى ۋە ئەپۇچانلىقىنى بىلدۈرىدۇ. ئۇلار تەبۇك غەزىۋىتىدە پەيغەمبەر ئەلەيھىسسالامغا ئەگىشىپ، قاتتىق قىيىنچىلىق ۋاقتىدا، يەنى ئىسسىقنىڭ ئىنتايىن كۈچلۈك، ئوزۇق-تۈلۈكنىڭ ئاز، ئۇلاغنىڭ كەم بولغان بىر پەيتتە، ئۇنىڭ بىلەن بىرگە چىققان ئىدى. ئۇلارنىڭ بەزىلىرىنىڭ قەلبى ھەقتىن ئېغىشقا، يەنى جىھادتىن قېلىشقا ئاز قالغان ئىدى. ئەمما ئاللاھ ئۇلارغا ئىنەيەت قىلىپ، قەلبلىرىنى مۇستەھكەم قىلدى ۋە ئۇلارنىڭ تەۋبىسىنى قوبۇل قىلدى. شۈبھىسىزكى، ئاللاھ ئۇلارغا ناھايىتى شەپقەتلىك ۋە مېھرىباندۇر.

بۇ ئايەت بىزگە شۇنى ئۆگىتىدۇكى، ئاللاھ تائالا ئۆزىنىڭ مۆئمىن بەندىلىرىگە ناھايىتى مېھرىبان بولۇپ، ئۇلار قىيىنچىلىق ۋاقتىدا سەۋر قىلىپ، ئاللاھنىڭ يولىدا چىداملىق بولسا، ئاللاھ ئۇلارنىڭ گۇناھلىرىنى ئەپۇ قىلىدۇ ۋە ئۇلارنىڭ تەۋبىسىنى قوبۇل قىلىدۇ. بىز ھەممىمىز بۇ ئايەتتىن ئىبرەت ئېلىپ، ھەر قانداق قىيىنچىلىق ۋە سىناققا دۇچ كەلگەندە، ئاللاھقا تەۋەككۈل قىلىپ، ئۇنىڭ رەھمىتىدىن ئۈمىد ئۈزمەسلىكىمىز كېرەك. ئاللاھ تائالا ھەر قانداق ۋاقىتتا بىزنىڭ تەۋبىمىزنى قوبۇل قىلىشقا ھازىردۇر، شۇڭا بىز ھەمىشە ئۇنىڭغا يېقىنلىشىشىمىز ۋە ئۇنىڭ يولىدا مۇستەھكەم تۇرۇشىمىز لازىم.