Surja Et-Teube — Ajet 117

Kuptimet e fjalëve:

• تَابَ عَلَى: pranoi pendimin, e ktheu mëshirën dhe faljen.
• سَاعَةِ الْعُسْرَةِ: koha e vështirësisë dhe e mungesës së mundësive (kjo i referohet ekspeditës së Tebukut).
• يَزِيغُ: anon, largohet nga e vërteta.
• رَءُوفٌ رَحِيمٌ: shumë i butë dhe mëshirëplotë.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar e ka pranuar pendimin e Profetit të Tij Muhamed (paqja qoftë mbi të), duke ia falur lejen që u dha hipokritëve për të mos marrë pjesë në ekspeditën e Tebukut. Gjithashtu, Ai e pranoi pendimin e muhaxhirëve (emigrantëve) dhe ensarëve (ndihmësve) të cilët e ndoqën Profetin në atë ekspeditë të vështirë, në një kohë kur nxehtësia ishte e madhe, furnizimet ishin të pakta dhe armiku ishte i fortë. Kjo ndodhi pasi zemrat e një grupi prej tyre gati u larguan nga e vërteta dhe gati u tunduan të mos dilnin për shkak të vështirësive të mëdha që po përballonin. Por Allahu i forcoi ata dhe i bëri të qëndrueshëm, pastaj e pranoi pendimin e tyre dhe ua fali. Ai është vërtet i butë dhe mëshirëplotë me ta, dhe nga mëshira e Tij ndaj tyre ishte që i udhëzoi në pendim dhe ua pranoi atë.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Mëshira e Allahut është e madhe: Ky ajet tregon se Allahu e pranon pendimin e robërve të Tij edhe pas gabimeve të mëdha, gjë që i jep shpresë çdo besimtari që gabon.
2. Vështirësitë në rrugën e Allahut janë provë e sinqeritetit: Durimi dhe qëndrueshmëria në kohë të vështira e ngrenë gradën e besimtarit dhe e afrojnë atë te Allahu.
3. Lavdërimi i atyre që sakrifikojnë: Ajeti vlerëson muhaxhirët dhe ensarët që e ndoqën Profetin në kohë të vështira, duke na mësuar se sakrifica për fenë është vepër e madhe që Allahu e shpërblen.
4. Nxitje për pendim: Kur edhe Profeti dhe shokët e tij u penduan, kjo tregon se pendimi është derë e hapur për të gjithë, pavarësisht gradës së tyre shpirtërore.
5. Butësia e Allahut me robërit e Tij: Allahu nuk i lë robërit e Tij në gabim, por i udhëzon dhe i kthen tek e vërteta, gjë që e mbush zemrën me dashuri dhe respekt ndaj Krijuesit.