Σούρα Ατ-Ταύμπα — Στίχος 119

Πράγματι, ο Αλλάχ δέχτηκε τη μεταμέλεια του Προφήτη (για το ότι έδωσε την άδεια στους υποκριτές να μη βγουν για τη μάχη της Ταμπούκ), και των Αλ-Μουχατζιρείν (μεταναστών από τη Μάκκα) και των Αλ-Ανσάρ (υποστηρικτών, των κατοίκων της Μαντίνας) που τον ακολούθησαν (τον Προφήτη) την ώρα της κακουχίας (στο ταξίδι για τη μάχη της Ταμπούκ), αφού πρώτα κόντεψαν οι καρδιές κάποιων απ' αυτούς να παρεκκλίνουν (από το να βγουν για τη μάχη, επειδή ήταν μεγάλο ταξίδι, σε υπερβολική ζέστη και έλλειψη εφοδίων, στο σημείο που δύο άνδρες μοιράστηκαν έναν χουρμά, και κάποιοι άνδρες καβάλησαν εναλλάξ μία καμήλα). Έπειτα (ο Αλλάχ) δέχτηκε τη μεταμέλειά τους (και σταθεροποίησε τις καρδιές τους και βγήκαν για τη μάχη). Πράγματι, Αυτός είναι Ρα’ούφ (Πολυεπιεικής) και Ραχείμ (Πολυεύσπλαχνος) προς αυτούς.

(Επίσης ο Αλλάχ δέχτηκε τη μεταμέλεια) και των τριών (Μουράρα μπιν Αρ-Ραμπί‘, Κά‘μπ μπιν Μάλικ και Χιλάλ μπιν Ουμάια, που δε βγήκαν για τη μάχη της Ταμπούκ παρόλο που δεν είχαν δικαιολογία) που αφέθηκαν (μέχρι να δεχτεί ο Αλλάχ τη μεταμέλειά τους), ώσπου η γη έγινε στενή γι' αυτούς, παρά την απεραντοσύνη της (αφού ο Προφήτης διέταξε τους πιστούς να μην τους μιλήσουν), και τα στήθη τους έγιναν στενά για τους ίδιους, και έμαθαν με βεβαιότητα ότι δεν υπάρχει καταφύγιο από τον Αλλάχ παρά μόνο προς Αυτόν. Έπειτα τους καθοδήγησε στο να στραφούν με μεταμέλεια, ώστε να στραφούν με μεταμέλεια (προς τον Αλλάχ). Πράγματι, ο Αλλάχ είναι ο Ατ-Ταουάμπ (Αυτός που αποδέχεται τη μεταμέλεια), ο Αρ-Ραχείμ (Πολυεύσπλαχνος).

Δεν επιτρέπεται για τους κατοίκους της Μαντίνας, ούτε για τους Βεδουίνους που κατοικούν γύρω τους (γύρω από τη Μαντίνα), να μείνουν πίσω και να μη βγουν με τον Αγγελιαφόρο του Αλλάχ (για τη μάχη) ή να διαχωρίσουν τους εαυτούς τους απ' αυτόν (με το να μην τον συντροφεύουν στο ταξίδι του και στη μάχη, προτιμώντας την ξεκούραση, ενώ ο Προφήτης αγωνίζεται και αντιμετωπίζει τις κακουχίες). Αυτό (ότι δεν επιτρέπεται να τον αφήνουν είναι) επειδή, δε θα τους έπληττε καμία δίψα, κούραση ή πείνα στο δρόμο του Αλλάχ, ούτε θα πατούσαν σε ένα έδαφος που θα έκανε τους άπιστους να εξοργιστούν, ούτε θα έπλητταν κανέναν εχθρό με κάτι (από φόνο ή αιχμαλωσία), παρά να καταγραφόταν γι' αυτούς μ' αυτό (που έκαναν) μία καλή πράξη. Πράγματι, ο Αλλάχ δεν αφήνει την ανταμοιβή εκείνων που πράττουν το καλό να χαθεί.

Ούτε θα ξόδευαν (στο δρόμο του Αλλάχ) -είτε λίγο, είτε πολύ-, ούτε θα διέσχιζαν καμία κοιλάδα, παρά να καταγραφόταν γι' αυτούς, ώστε ο Αλλάχ να τους ανταμείψει την καλύτερη ανταμοιβή για ό,τι έκαναν.