Surat At-Taubah — Ayat 129

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• تَوَلَّوْا: padha mlengos, ora gelem nampa iman.
• حَسْبِيَ اللَّهُ: Gusti Allah iku cukup kanggo aku, nyukupi sakabehe kabutuhanku.
• تَوَكَّلْتُ: aku masrahake lan nyandhakake sakabehe urusanku marang Panjenengane.
• الْعَرْشِ الْعَظِيمِ: dhampar kang agung, yaiku makhluk kang paling gedhe lan paling dhuwur.

2) Tegese ayat:

Menawa wong-wong kafir lan munafik iku padha mlengos saka iman marang sira, dhuh Rasul, banjur kandhanana marang wong-wong mau: "Gusti Allah iku wis cukup kanggo aku, Panjenengane nyukupi sakabehe perkara kang dadi kuwatirku. Ora ana pangeran kang kudu disembah kanthi bener kajaba mung Panjenengane. Marang Panjenengane wae aku nyandhakake lan masrahake sakabehe urusanku, amarga Panjenengane iku kang nulungi lan ngrewangi aku. Lan Panjenengane iku Pangerane dhampar kang agung, yaiku makhluk kang paling gedhe lan paling dhuwur, mula sakabehe makhluk kang ana ing ngisore mesthi kabawah dening Panjenengane."

3) Piwulang lan faedah kang bisa dijupuk:

• Nalika ana wong kang ora gelem nampa kabeneran lan malah mlengos, kita ora perlu susah lan kuwatir keluwihan, amarga Gusti Allah iku wis cukup kanggo kita.
• Ayat iki mulangake supaya kita tansah nyandhakake ati lan pikiran mung marang Gusti Allah, ora marang liyane.
• Kanthi ngerti yen Gusti Allah iku Pangerane dhampar kang agung, kita dadi ngerti yen Panjenengane iku Maha Kuwasa lan Maha Ngatur sakabehe jagad, mula ora ana perkara kang angel kanggo Panjenengane.
• Tembung "حَسْبِيَ اللَّهُ" iku dadi obat ati kang kuwatir lan susah, supaya kita tansah rumangsa tentrem lan kuwat ing ati.
• Ayat iki ngajak kita supaya ora wedi marang tantangan lan rintangan nalika dakwah lan ngamalake agama, amarga Gusti Allah iku tansah nulungi wong kang percaya marang Panjenengane.