سورت توبه — آیت 129

د مهمو کلمو معنا:

• حَسْبِيَ اللهُ: الله ماته کافي دی، يعنې هغه زما لپاره بس دی.
• تَوَكَّلْتُ: ما پر هغه باندې تکيه کړې ده، خپل ټول کارونه ورته سپارلي دي.
• الْعَرْشِ الْعَظِيمِ: هغه عرش چې له ټولو مخلوقاتو څخه لوی او ستر دی.

د آيت تفسير:

که چيرې دغه مشرکان او منافقان ستا له ایمان راوړلو او هغه لارښوونې چې تا ته نازلې شوې دي، مخ واړوي او له منلو يې انکار وکړي، نو ته دوى ته ووايه: الله زما لپاره کافي دی، هغه ما ته د ټولو غمونو او ستونزو په وړاندې بس دی. هيڅ د عبادت وړ معبود نشته پرته له هغه څخه. ما يوازې پر هغه باندې توکل کړی دی، خپل ټول کارونه ورته سپارلي او پر هغه تکيه مې کړې ده. هغه زما مددګار او مرستندوی دی. هغه د لوي عرش څښتن دی، هغه عرش چې له ټولو مخلوقاتو څخه ستر او لوړ دی، او ځکه چې هغه د داسې ستر مخلوق څښتن دی، نو خامخا د هغه قدرت او حاکميت له هر څه پورته دی.

فايدې:

1. دا آيت مونږ ته د توکل او اعتماد درس راکوي چې په هر حالت کې، په ځانګړې توګه کله چې خلک زمونږ نه مخ واړوي، بايد يوازې پر الله باندې تکيه وکړو.
2. د دې آيت له مخې، مونږ ته معلومېږي چې د الله ذات د بندګانو د ټولو اړتياوو او ستونزو د حل لپاره کافي دی، او هغه ته د مراجعې او دعا څخه هيڅکله نه بايد نااميده شو.
3. يادونه د عرش عظيم څخه مونږ ته د الله د عظمت او لويۍ احساس درکوي، چې د هغه حاکميت له ټولو مخلوقاتو څخه لوړ دی، او دا زمونږ په زړونو کې د هغه په وړاندې د عاجزۍ او تواضع احساس پيدا کوي.
4. دا آيت مونږ ته تسلي او ډاډ ورکوي چې که ټول خلک زمونږ مخالف شي، الله زمونږ ملګری او مددګار دی، او دا د مومن لپاره تر ټولو لوی سکون او اطمينان دی.