Сураи Ат-Тауба — Оят 129

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• تَوَلَّوْا: рӯй гардонданд, рӯй тофтанд, яъне аз имон ва паём рӯй гардонданд.
• حَسْبِيَ اللَّهُ: Аллоҳ маро кофист, яъне барои ҳамаи корҳо ва ниёзҳоям Аллоҳ кифоя мекунад.
• تَوَكَّلْتُ: такя кардам, сапурдам, умедамро ба Ӯ бастам.
• الْعَرْشِ الْعَظِيمِ: Арши бузург, ки бузургтарин махлуқи Аллоҳ аст.

1. Тафсири оят:

Пас, эй Паёмбар, агар онҳо аз имон овардан ба ту рӯй гардонанд ва паёми туро қабул накунанд, пас ба онҳо бигӯ: Аллоҳ маро кофист ва барои ҳамаи корҳоям кифоя мекунад. Ҳеҷ маъбуди ба ҳақ сазовор нест, магар Ӯ. Танҳо ба Ӯ такя кардам ва ҳамаи корҳоямро ба Ӯ супурдам. Ӯст Парвардигори Арши бузург, ки бузургтарин махлуқи Ӯст ва ҳама чизҳои дигар тобеи он мебошанд. Пас, касе ки Парвардигори Арши бузург аст, барои ёрӣ ва ҳимояи бандагони худ тавоност.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳангоми рӯ ба рӯ шудан бо саркашӣ ва инкори одамон, дили худро ба Аллоҳ гарм кунем ва бидонем, ки Ӯ моро кофист.
• Аллоҳ ҳамеша назди бандагони худ аст ва ҳеҷ гоҳ танҳо намемонанд, агар ба Ӯ такя кунанд.
• Ин оят моро ба тавҳид — ягонагии Аллоҳ — даъват мекунад, ки ҳеҷ кас ба ҷуз Ӯ сазовори ибодат нест.
• Таваккул ба Аллоҳ оромиш ва устувории дилро меорад, зеро Ӯ Парвардигори Арши бузург аст ва ҳама чиз дар дасти Ӯст.
• Қуръон китоби раҳмат ва ҳидоят аст; он ба мо роҳи дурусти зиндагиро нишон медиҳад ва моро ба сӯи Аллоҳ наздик мекунад.