سوره توبه — آیه 129

معانی کلمات:

• حَسْبِیَ: کافی است مرا، بسنده است مرا.
• تَوَکَّلْتُ: اعتماد کردم و کار خود را به او سپردم.
• الْعَرْشِ الْعَظِیمِ: تخت بزرگ و باشکوه خداوند که بزرگترین مخلوقات است.

تفسیر آیه:

ای پیامبر، اگر مشرکان و منافقان از پذیرش ایمان و پیروی از تو رویگردان شدند و به تو پشت کردند، نگران مباش و به آنها بگو: خداوند برای من کافی است و مرا از همه چیز بینیاز میکند. هیچ معبود برحقی جز او نیست. من تنها بر او توکل کردهام و همه امور خود را به او واگذاشتهام؛ زیرا او یار و یاور من است و مرا در برابر دشمنان کفایت میکند. او پروردگار عرش عظیم است؛ همان عرشی که بزرگترین مخلوقات اوست و همه عالم زیر سایه قدرت او قرار دارد. ذکر عرش به این دلیل است که اگر خداوند بر عرش بزرگ و با عظمت، فرمانروایی و تدبیر دارد، پس قطعاً بر همه چیز تواناست و هیچ چیز از حیطه قدرت او خارج نیست.

فواید و پیامهای آیه:

• مؤمن در برابر رویگردانی مردم و سختیها، نباید دچار یأس و ناامیدی شود؛ بلکه باید به خداوند پناه برد و از او یاری خواست.
• توکل بر خداوند و اعتماد به او، آرامشبخش دلهای مؤمنان است و انسان را از وابستگی به دیگران بینیاز میکند.
• شناخت عظمت خداوند و قدرت بیپایان او، سبب تقویت ایمان و اطمینان قلبی در برابر مشکلات و دشمنان میشود.
• این آیه به مسلمانان میآموزد که در هر حال، تنها به خداوند تکیه کنند و از هیچ قدرتی جز او نهراسند.