Ат-Тауба сүрәсе — Аять 129

Сүзләрнең мәгънәләре:

• تولّوا — кире борылдылар, иманнан баш тарттылар.
• حسبي الله — миңа Аллаһ җитә, Ул миңа җитәрлек.
• توكلت — ышанып тапшырдым, үз эшләремне Аңа тапшырдым.
• العرش العظيم — олы, бөек Арш (Аллаһның бөеклегенә лаеклы, иң олы мәхлукат).

Аять тәфсире:

Әгәр алар, ягъни мөшрикләр һәм монафикълар, синнән кире борылсалар һәм синең алып килгән иманына ышанмасалар, син аларга әйт: "Миңа Аллаһ үзе җитә! Аңардан башка һичкем дә, һичнәрсә дә гыйбадәткә лаек түгел. Мин аңа гына тәвәккәл кылдым, ягъни барлык эшләремне Аңа тапшырдым, чөнки Ул минем ярдәмчем һәм сакчым. Ул — бөек Аршның Раббысы, ягъни барлык мәхлукатларның иң олысыннан да өстенрәк булган, бөеклектә бер генә дә Аңа охшамаган Аллаһ."

Бу аятьтә Аллаһ Үз пәйгамбәренә (салләллаһу галәйһи вә сәлләм) авыр чакларда, дошманнар кире борылганда да, сабыр итәргә һәм Аллаһка гына ышанырга өйрәтә. Бу — иманның иң югары дәрәҗәсе: кеше бөтен эшендә, куанычында да, кайгысында да Аллаһка гына таяна.

Аятьтән алынган файдалар:

1. Мөэмин кеше өчен иң зур терәк — Аллаһ. Дошманнар кире борылса да, ярдәмнән өмет өзелми, чөнки Аллаһ һәрвакыт якын.
2. "Лә иләһә илләллаһ" сүзе — мөэминнең калканчысы. Бу сүзне әйткән кеше Аллаһның саклавында була.
3. Тәвәккәл — чын иманның билгесе. Кеше бөтен сәбәпләрне эшләп, нәтиҗәне Аллаһка тапшырырга тиеш.
4. Аллаһның бөеклеге турында уйлау — күңелгә тынычлык бирә. Барлык мәхлукатларның иң олысы — Арш, ә Аллаһ аның да Раббысы. Димәк, Аның кодрәте чиксез.
5. Бу аять — мөэминнең рухи көч алу чыганагы. Кемдә бу сүзләр йөрәктә яшәсә, ул беркайчан да өметсезлеккә бирелмәс.