Сураи Ат-Тауба — Оят 50

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• حَسَنَةٌ — неъмат ва некӣ, дар ин ҷо мақсуд пирӯзӣ ва ғанимат аст.
• تَسُؤْهُمْ — онҳоро ғамгин ва бадҳол мекунад.
• مُصِيبَةٌ — бало ва сахтӣ, дар ин ҷо мақсуд шикаст ё зарар аст.
• أَخَذْنَا أَمْرَنَا — кори худро ба даст гирифтем, яъне эҳтиёткорӣ ва дурандешӣ кардем.
• يَتَوَلَّوا — рӯй мегардонанд ва бармегарданд.
• فَرِحُونَ — шодмон ва хушҳол.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи мунофиқон сухан мегӯяд ва ҳолати рӯҳии онҳоро нисбат ба Паёмбар (с) ва мусулмонон ошкор мекунад. Худованд мефармояд: агар ба ту — эй Паёмбар — неъмате расад, аз қабили пирӯзӣ, ёрӣ ё ғанимат, ин мунофиқонро ғамгин мекунад ва бад меояд. Зеро онҳо намехоҳанд, ки дини ислом ва мусулмонон қувват гиранд. Ва агар ба ту балое расад, аз қабили шикаст, сахтӣ ё зарар, онҳо мегӯянд: «Мо пеш аз ин кори худро дуруст андешида, эҳтиёт карда будем ва ба ҷанг набаромадем». Сипас рӯй мегардонанд ва бармегарданд, дар ҳоле ки шодмон ҳастанд аз он ки худро аз зарар эмин доштаанд ва ба ту балое расидааст. Ин оят нишон медиҳад, ки мунофиқон на дӯсти ҳақиқии мусулмонон буданд ва на ғами дини исломро мехӯрданд; балки танҳо манфиати шахсии худро дар назар доштанд. Онҳо аз хушбахтии мусулмонон бадҳол мешуданд ва аз бадбахтии онҳо шод мешуданд, ки ин нишонаи равшани мунофиқӣ ва бадхоҳӣ аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки мунофиқон ва бадхоҳон ҳамеша аз пирӯзии мусулмонон ғамгин ва аз балои онҳо шод мешаванд; пас бояд аз чунин хислатҳо дурӣ ҷӯем.
• Мусулмон бояд ҳамеша ба Худованд таваккал кунад ва дар ҳар ҳолат — хушӣ ё сахтӣ — ба дини худ устувор бимонад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ғами ҷомеаи исломӣ ва бародарони диниро бихӯрем, на танҳо манфиати шахсии худро.
• Худованд ҳолати мунофиқонро барои мо ошкор кардааст, то бидонем, ки дӯст ва душмани худро шиносем ва ба касе, ки танҳо ба фикри худ аст, эътимод накунем.
• Ин оят моро ба сӯи ягонагӣ, ҳамдилӣ ва ҳамкорӣ дар роҳи ҳақ даъват мекунад, то қуввати мусулмонон афзоиш ёбад ва душманон ноумед шаванд.