Сураи Ат-Тауба — Оят 51

1. Маънои калимаҳо:

• لَن يُصِيبَنَا — ҳаргиз ба мо намерасад.
• كَتَبَ اللَّهُ لَنَا — Худованд барои мо муқаррар кардааст.
• مَوْلَانَا — Сарвару ёвару нигаҳбони мо.
• فَلْيَتَوَكَّلِ — пас бояд таваккал кунанд, яъне такя ва умедворӣ кунанд.

1. Тафсири оят:

Ба Расули Худо (с) фармуда мешавад, ки ба он мунофиқон ва сустӣкунандагон бигӯяд: ҳаргиз ба мо чизе намерасад, магар он чи Худованди Таоло барои мо навишта ва муқаррар кардааст. Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамаи рӯйдодҳо — хушӣ ва нохушӣ, фоида ва зарар — танҳо ба ирода ва қазои Худованд ба амал меоянд ва ҳеҷ кас наметавонад аз он чи Ӯ муайян кардааст, пешӣ ё дертар кунад. Сипас мефармояд, ки Ӯ Сарвару Ёвари мост, яъне танҳо Ӯ соҳиби ихтиёр ва нигаҳдори кори мост ва ба ғайр аз Ӯ касе ба мо фоида ё зарар расонида наметавонад. Дар охир мефармояд, ки муъминон бояд танҳо ба Худованд таваккал кунанд, яъне дар ҳамаи корҳои худ — ҷалби манфиатҳо ва дур кардани зарарҳо — танҳо ба Ӯ такя кунанд ва умедвории худро ба Ӯ бибанданд. Ин таваккал ба маънои тарк кардани саъю кӯшиш нест, балки пас аз анҷоми воситаҳо дилро ба Худованд супурдан аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба муъмин оромии дил мебахшад, ки ҳар он чи ба ӯ мерасад, аз ҷониби Худованди Ҳаким аст ва ҳеҷ чиз аз қазои Ӯ берун нест.
• Муъминро таълим медиҳад, ки ба ғайр аз Худованд ба касе такя накунад ва дар ҳамаи ҳолатҳо ба Ӯ таваккал кунад.
• Ин оят сабаби қавишавии имон ва сабр дар баробари душвориҳост, зеро донистани он ки ҳама чиз дар дасти Худованд аст, дилро ором мекунад.
• Муҳаббати муъминро ба Худованд зиёд мекунад, чунки Ӯ Сарвар ва Ёвари ҳақиқии бандагони худ аст.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон ҳамеша ба Худованд умедвор бошад ва аз ноумедӣ дурӣ ҷӯяд, зеро ҳамаи корҳо ба дасти Ӯст ва Ӯ ба бандаи худ кофист.