ሱረቱ አት-ተውባ — አንቀጽ 50

የቃላት ትርጉም፡-

• ሐሰነህ (መልካም ነገር)፡- ድል፣ ምርኮ ወይም ሌላ የደስታ ነገር።
• ተሱእሁም፡- ያሳዝናቸዋል፣ ያስከፋቸዋል።
• ሙሲበህ (መከራ)፡- ሽንፈት፣ ጉዳት ወይም ጭንቀት።
• ቀድ አኸዝና አምረና፡- ጥንቃቄያችንን አድርገናል፣ ራሳችንን ጠብቀናል ማለት ነው።
• የተወለው፡- ይርቃሉ፣ ይሸሻሉ።
• ፈሪሁን፡- ደስተኞች ሆነው።

የአንቀጹ ትንታኔ (ተፍሲር)፡-

አንተ ነቢዩ ሙሐመድ (ሰለላሁ ዓለይሂ ወሰለም) ሆይ! አላህ ድልን፣ ምርኮን ወይም ሌላ ደስታን በሰጠህ ቁጥር፣ እነዚህ መናፍቃን ያዝናሉ እንጂ አይደሰቱም። በተቃራኒው ደግሞ በኡሁድ ጦርነት እንደደረሰብህ ሽንፈትና ጉዳት ቢደርስብህ፣ እነዚህ መናፍቃን «እኛ ከዚህ በፊት ጥንቃቄያችንን አድርገናል፤ ከጦርነቱ በመቅረታችን ራሳችንን ከጉዳት ጠብቀናል» ይላሉ። ከዚያም በአንተ ላይ በደረሰው መከራ ተደስተው እና በራሳቸው ዕቅድ ኩሩዎች ሆነው ይርቃሉ።

እነዚህ መናፍቃን ልባቸው በጥላቻና በቅንዓት የተሞላ ነው፤ የአንተን ደስታ ማየት ያስከፋቸዋል፣ መከራህ ግን ደስታን ይሰጣቸዋል። ይህ የሚያሳየው እምነታቸው ባዶ መሆኑንና ለአንተም ለሙዕሚኖችም ምንም ዓይነት ፍቅር እንደሌላቸው ነው።

ከአንቀጹ የምንማራቸው ትምህርቶችና ጥቅሞች፡-

1. የመናፍቃን ባህሪ ግልጽ ነው፤ የሙዕሚኖችን ደስታ ይጠላሉ፣ መከራቸውን ደግሞ ይደሰቱበታል። ይህ ከእነሱ መራቅና መጠንቀቅ እንዳለብን ያስተምረናል።
2. አላህ ለነቢዩ (ሰለላሁ ዓለይሂ ወሰለም) የጠላቶቹን ሴራና ውስጣዊ ሐሳብ ገልጾለታል፤ ይህም ነቢዩን ለማጽናትና ልቡን ለማረጋጋት ነው። አላህ ነቢዩን ከጠላቶች ሁሉ ይጠብቃል።
3. ሙዕሚን በደረሰበት መከራ ሁሉ አላህን ያስታውሳል፣ ይታገሳልና ዋጋውን ከአላህ ዘንድ ይጠብቃል፤ እንደ መናፍቃን በወንድሞቹ መከራ አይደሰትም።
4. ትክክለኛው ጥንቃቄ አላህን በመፍራትና በመታመን ላይ የተመሠረተ ነው፤ ከጦርነት መሸሽ ጥንቃቄ አይደለም፤ ዕጣ ፈንታ በአላህ እጅ ነው።
5. ይህ አንቀጽ የነቢዩን (ሰለላሁ ዓለይሂ ወሰለም) ትዕግስት ያሳያል፤ በደረሰበት ችግር ሁሉ አልተረበሸም፤ ይህ ለእኛ ትልቅ ምሳሌ ነው።