Surja Et-Teube — Ajet 77

Kuptimet e fjalëve:

• فَأَعْقَبَهُمْ: Ai (Allahu) ua bëri pasojë dhe rezultat të veprës së tyre.
• نِفَاقًا: hipokrizi në zemër, pra dyshim dhe sëmundje shpirtërore që i largon nga besimi i vërtetë.
• إِلَىٰ يَوْمِ يَلْقَوْنَهُ: deri në ditën kur do ta takojnë Atë (Allahun), që është Dita e Gjykimit.
• بِمَا أَخْلَفُوا: për shkak se e thyen premtimin.
• يَكْذِبُونَ: gënjenin në betimet dhe premtimet e tyre.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar e bëri pasojë të veprës së tyre hipokrizinë që u ngulit thellë në zemrat e tyre, e cila do të qëndrojë aty deri në Ditën e Gjykimit, kur do të dalin para Zotit të tyre. Kjo është dënimi i drejtë për ata, sepse e thyen premtimin që i dhanë Allahut se do të jepnin lëmoshë dhe do të bënin vepra të mira, dhe sepse gënjenin vazhdimisht në betimet e tyre. Ata premtuan me vendosmëri, por nuk e mbajtën fjalën, dhe kështu hipokrizia u bë cilësi e përhershme e tyre, duke i privuar nga udhëzimi dhe duke i lënë në humbje të sigurt.

Përfitimet nga ajeti:

1. Thyerja e premtimit ndaj Allahut dhe gënjeshtra janë shkaqe që e prishin zemrën dhe e largojnë njeriun nga rruga e drejtë, duke e çuar në hipokrizi.
2. Ndëshkimi hyjnor vjen si pasojë e natyrshme e veprave të këqija; kush i thyen premtimet ndaj Zotit, do të ndëshkohet me largim nga mirësia dhe me ngurtësim të zemrës.
3. Sinqeriteti ndaj Allahut në fjalë dhe vepra është çelësi i pastërtisë së zemrës dhe i qëndrueshmërisë në besim, ndërsa hipokrizia është sëmundje shkatërruese që e bën njeriun të jetojë në dyshim dhe larg nga mëshira e Allahut.
4. Ky ajet na mëson se çdo premtim që i bëjmë Allahut, si namazi, agjërimi, lëmosha apo pendimi, duhet ta përmbushim me përkushtim, sepse Allahu i di të fshehtat dhe nuk i shpëton dot askush llogarisë së Tij.