Сураи Ат-Тауба — Оят 9

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• اشْتَرَوْا: хариданд, иваз карданд — яъне чизеро ба чизе мубодила намуданд.
• آيَاتِ اللَّهِ: оятҳои Аллоҳ — дастурҳо, нишонаҳо ва ҳукмҳои Ӯ.
• ثَمَنًا قَلِيلًا: баҳои ночиз, арзиши хеле кам.
• فَصَدُّوا: пас монеъ шуданд, роҳро бастанд.
• عَن سَبِيلِهِ: аз роҳи Ӯ — яъне аз дини Аллоҳ ва роҳи ҳақ.
• سَاءَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ: бад аст он чизе ки онҳо мекарданд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи гурӯҳе сухан мегӯяд, ки оятҳои Аллоҳро — ки аз ҷумлаи онҳо вафо ба аҳд ва пайравӣ аз ҳақ аст — бо молу дунёи ночиз ва ҳавасҳои нафсонӣ иваз карданд. Онҳо ба ҷои он ки аз роҳи ҳақ пайравӣ кунанд, онро ба баҳои хеле кам фурӯхтанд ва танҳо ба манфиатҳои зудгузари дунёӣ қаноат карданд. Сипас на танҳо худашон аз роҳи Аллоҳ рӯй гардонданд, балки дигаронро низ аз ин роҳ боздоштанд ва монеъ шуданд, ки мардум ба дини Аллоҳ ворид шаванд. Онҳо ҳақро пинҳон карданд ва мардумро аз он дур нигоҳ доштанд. Воқеан, кори онҳо бад ва зишт аст — онҳо куфрро ба ивази имон хариданд ва амали нопок анҷом доданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳеҷ чиз аз оятҳои Аллоҳ ва роҳи ҳақ қиматбаҳотар нест ва набояд онро бо чизҳои ночизи дунёӣ иваз кунем.
• Вафо ба аҳд ва пайравӣ аз ҳақ қисми имон аст ва сарфи назар аз он боиси зарари бузург мегардад.
• Инсон набояд танҳо ба манфиатҳои зудгузар машғул шавад ва аз роҳи дуруст рӯй гардонад.
• Мо вазифадорем, ки на танҳо худамон дар роҳи ҳақ бошем, балки дигаронро низ ба он даъват кунем ва аз он монеъ нашавем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки дини Ислом роҳи наҷот ва саодат аст ва ҳар кас аз он рӯй гардонад, зиёнкор хоҳад буд.
• Аллоҳ амалҳои бадро накӯҳиш мекунад ва ин боиси тарс аз гуноҳ ва рағбат ба амалҳои нек мегардад.
• Ин оят моро ба сӯи арзишҳои ахлоқӣ ва динӣ ҳидоят мекунад, то ки дар дунё ва охират комёб шавем.