Сураи Аль-Балад — Оят 11

1. Маънои калимаҳо:

• فَلَا اقْتَحَمَ: "Оё нагузашт?" ё "Пас чаро бо шитоб нагузашт?" Калимаи "иқтиҳом" ба маънои ворид шудан ба чизе бо сахтӣ ва машаққат аст.
• الْعَقَبَةَ: "Ақаба" ба маънои роҳи баланд ва душворгузар дар кӯҳ аст, ки боло рафтан аз он ниҳоят сахт мебошад.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят инсонро маломат мекунад, ки чаро ӯ он роҳи душвореро, ки сабаби наҷот ва раҳоии ӯст, напаймуд. Инсон бояд барои расидан ба Ҷаннат аз монеаҳо ва машаққатҳо бигзарад. Ин монеа ва ақаба ҳамон амалҳои некест, ки ба нафс гарон меоянд, монанди инфоқи мол дар роҳи Худо, кӯмак ба бенавоён, озод кардани бандагон ва дигар амалҳои солеҳ. Иқтиҳом ба маънои ворид шудан ба ин корҳо бо ҷидду ҷаҳд ва сабр аст, на бо сустӣ ва бепарвоӣ. Пас инсон бояд қувваи иродаашро ҷамъ карда, аз ин ақабаи душвор бигзарад, то ба саодати абадӣ ва Ҷаннат бирасад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки барои расидан ба Ҷаннат бояд машаққатҳоро таҳаммул кунем ва аз корҳои душвори некӯ натарсем.
• Нишон медиҳад, ки роҳи наҷот ҳамеша ҳамвор нест, балки баъзан пур аз санглох ва ақабаҳост, ки бояд бо сабр ва иродаи қавӣ аз онҳо гузарем.
• Инсонро водор мекунад, ки дар инфоқи мол ва амалҳои солеҳ кӯтоҳӣ накунад, зеро ҳамин амалҳост, ки ӯро аз оташи Ҷаҳаннам наҷот медиҳанд.
• Дарси бузург барои ҳамаи мусулмонон аст, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд барои охират талош кунем, на барои лаззатҳои зудгузар.