Сураи Аль-Балад — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

— «Ҳадайноҳу»: роҳнамоӣ кардем, нишон додем.

— «ан-Наҷдайн»: ду роҳи равшан ва ошкор; мурод ду роҳи хайру шарр аст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба инсон марҳамат карда, ду роҳи возеҳу равшанро ба ӯ нишон дод: роҳи некӣ ва роҳи бадӣ. Яъне Парвардигор ба воситаи ақл, паёмбарон ва китобҳои осмонӣ ба банда равшан сохт, ки кадом роҳ ба хайр ва саодат мебарад ва кадом роҳ ба шар ва ҳалокат. Инсон бо ихтиёри худ метавонад яке аз ин ду роҳро интихоб кунад; Худо ӯро маҷбур накардааст, балки роҳи дурустро нишон дода, масъулияти интихобро ба худи ӯ вогузор кардааст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки дини Ислом дини равшанӣ ва ҳидоят аст; Худо роҳи хайрро барои бандагонаш возеҳ кардааст.

— Инсон дар интихоби роҳ озод аст, вале посухгар хоҳад буд, бинобар ин бояд роҳи некро ихтиёр кунад.

— Ин оят ба инсон арзиш медиҳад, зеро Худо ӯро бо ақл ва имкони шинохти хайру шарр сарфароз кардааст.

— Ҳидояти Худо раҳматест барои банда, ки бояд шукри онро ба ҷо овард ва аз он пайравӣ кард.

— Ин оят моро ба тафаккур водор мекунад, ки ҳар рӯз кадом роҳро интихоб мекунем ва ба сӯи кадом саодат қадам мегузорем.