Surat Al-Balad — Ayat 2

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• حِلٌّ (ḥillun): tegesé wong kang manggon utawa wong kang diwenangaké nindakake samubarang ing panggonan iku, ora ana larangan kanggo dhèwèké.
• الْبَلَدِ (al-balad): tegesé negara utawa kutha, yaiku kutha Mekah kang mulya.

2) Katrangané ayat:

Allah SWT sumpah marang kutha Mekah kang mulya iki. Ing ayat iki Allah ngandhani menawa Nabi Muhammad SAW iku manggon lan ana ing kutha Mekah, lan ing kutha iku Nabi SAW diwenangaké nindakake apa waé kang dadi kersané, kayata matèni wong kang pantes dipatèni lan nangkep wong kang pantes ditangkep, tanpa ana dosa kanggo dhèwèké. Déné wong liya, tumindak kaya mangkono iku ora kena lan dadi dosa. Mula, sumpah iki nuduhaké kamulyané kutha Mekah lan kamulyané Nabi SAW kang ana ing kono.

3) Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Kutha Mekah iku kutha kang mulya lan suci, mula kudu diajèni lan dihormati déning saben wong Islam.
• Nabi Muhammad SAW iku duwé kalungguhan kang dhuwur lan mulya ing ngarsané Allah, nganti diwenangaké nindakake samubarang kang ora diwenangaké marang wong liya.
• Ayat iki nduduhaké menawa Allah iku Maha Kuwasa lan Maha Adil, amarga pangwènang kang diwènèhaké marang Nabi SAW iku mung kanggo dhèwèké, ora kanggo umaté.
• Sumpah Allah marang kutha Mekah lan Nabi SAW iku dadi tandha sepira gedhéné ajining panggonan lan wong kang dipilih déning Allah.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih tresna marang Nabi SAW lan luwih ngajèni kutha Mekah minangka kiblaté umat Islam.