Сураи Аль-Инширах — Оят 8

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «فَارْغَب»: феъли амр аз решаи «رَغِبَ» буда, маънои ба касе рӯ овардан, таманно кардан ва дил ба ӯ бастанро дорад. Дар ин ҷо маънои ба Худованд рӯ овардан бо умед ва хоҳиш аст.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят бандаро ҳидоят мекунад, ки ҳангоме аз корҳои дунё ва машғулиятҳои ҳаррӯза фориғ шуд, бо ҷидду ҷаҳд ба ибодат пардозад ва дилу нияти худро танҳо ба сӯи Парвардигораш равона созад. Яъне ҳамаи хоҳишҳо, орзуҳо ва талаби худро ба Худованди ягона нигаронад ва дар ҳар кор ба Ӯ таваккал кунад. Ин оят меомӯзад, ки инсон набояд умеду таманнои худро ба махлуқот бибандад, балки бо тавозуъ ва ихлос ба сӯи Офаридгори худ рӯ оварад ва дар ҳамаи ҳолҳо ба Ӯ такя кунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамро ба ислом ва Қуръон меҳрубон месозанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини тавозуъ ва рӯ овардан ба Худост, на дини ғурур ва такя ба қудрати худ.

— Ҳар банда метавонад дар ҳар лаҳза, баъд аз фориғ шудан аз корҳои дунё, ба сӯи Парвардигораш рӯ оварад ва ин роҳ ҳамеша кушода аст.

— Таваккал ба Худо оромиши дил меорад ва инсонро аз ташвишу изтироб раҳо месозад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамаи орзуҳо ва хоҳишҳои худро ба сӯи Худованди ягона нигаронем, зеро танҳо Ӯст, ки ҳақиқатан ба ҳоҷатҳои мо ҷавобгӯ шуда метавонад.

— Қуръон китобест, ки инсонро ба сӯи неъматҳои абадӣ ва робитаи самимӣ бо Худо даъват мекунад, ва ин худ сабаби меҳру муҳаббат ба ин дини пок мегардад.