Сураи Аль-Аляк — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

— «عَبْدًا»: банда, яъне бандаи Худо.

— «إِذَا صَلَّىٰ»: ҳангоме ки намоз мехонад.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи сухани Худованд дар бораи он шахси саркаш ва гарданкаш аст, ки бандаеро аз намоз хондан бозмедошт. Он банда бандаи Худо ва Паёмбари ӯ Муҳаммад (с) буд, ки назди Каъба намоз мехонд. Худованд ин амали зиштро баён карда, мефармояд, ки оё дидӣ, ки он гарданкаш чӣ гуна бандаеро, ки ҳангоми ибодат ба Парвардигораш намоз мехонд, аз ин кор бозмедорад? Ин банда дар ҳолати бандагии худ ба Худо рӯй оварда, намоз мехонд ва ин гарданкаш мехост ӯро аз ин роҳи рост боздорад. Дар ин ҷо бандагии банда ва ибодати ӯ ба Парвардигор зикр шудааст, то зиштии кори ноҳӣ (боздоранда) равшан гардад; зеро банда шахсест, ки ҳақи ибодати Мавлои худро ба ҷо меорад ва боздоштан аз он хеле қабеҳ ва зишт аст.

1. Фоидаҳо:

— Намоз бузургтарин ибодат ва аломати бандагии банда ба Худост.

— Худованд бандагони худро, ки ба Ӯ ибодат мекунанд, дӯст медорад ва аз онҳо ҳимоят мекунад.

— Зулм ва боздоштан аз роҳи Худо кори нописандида ва зишт аст.

— Сабр ва устуворӣ дар ибодат, ҳатто дар ҳолати мамониат аз ҷониби дигарон, сабаби наздикӣ ба Худованд мегардад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки намозро бо ихлос ва устуворӣ ба ҷо орем ва аз ҳар чизе, ки моро аз ибодати Худо бозмедорад, дурӣ ҷӯем.