சூரா அல்-அலக் — வசனம் 10

சொற்பொருள்:

• عَبْدًا: அடியார் (இங்கே நபி முஹம்மத் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்களைக் குறிக்கிறது).
• إِذَا صَلَّى: தொழுகின்ற போது.

விளக்கம்:

இந்த வசனம், அபூஜஹ்ல் என்னும் இணைவைப்பாளரின் கொடூரமான செயலைக் கண்டித்து, அவனுடைய தீய போக்கை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவருகிறது. அபூஜஹ்ல், இறைவனின் தூதர் முஹம்மத் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் கஅபாவில் தொழுகின்ற போது, அவர்களைத் தடுத்து, தொழுகையை விட்டும் தடுக்க முயன்றான். இங்கே "அடியார்" என்று கூறப்பட்டிருப்பது, அவர் இறைவனின் மெய்யடியார் என்பதை உணர்த்துகிறது. ஒரு அடியார் தன் எஜமானனை வணங்குவது மிக இயற்கையான கடமையாகும். அந்த அடியாரை வணக்கத்திலிருந்து தடுப்பது மிகக் கொடூரமான அநியாயமாகும். இறைவனின் தூதர் தொழுகின்ற போது, அவரைத் தடுப்பவன் எவ்வளவு பெரிய தவறு செய்கிறான் என்பதை இந்த வசனம் எடுத்துக்காட்டுகிறது. மேலும், இந்த வசனத்தில் "அடியார்" என்ற சொல் தெளிவற்ற நிலையில் (நிர்த்தாரணமின்றி) வந்திருப்பது, அவருடைய சிறப்பையும், இறைவனுக்கு மிக நெருக்கமானவர் என்பதையும் உணர்த்துகிறது. ஏனெனில், ஒரு அடியாரின் கடமை தன் எஜமானனை வணங்குவதே ஆகும். அவ்வாறு வணங்குபவரைத் தடுப்பது மிகக் கேவலமான செயலாகும்.

பயன்கள்:

1. தொழுகை என்பது இறைவனுக்கு மிக விருப்பமான வணக்கமாகும். அதை விட்டும் தடுப்பவர்கள் பெரும் பாவிகளாவார்கள்.
2. இறைவனின் அடியார்கள், எவ்வளவு துன்புறுத்தப்பட்டாலும், தங்கள் வணக்கத்தில் உறுதியாக இருக்க வேண்டும்.
3. நபி ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் மீது இணைவைப்பாளர்கள் செய்த கொடுமைகள் இருந்தபோதிலும், அவர்கள் பொறுமையுடன் தொழுகையைத் தொடர்ந்தார்கள். இது நமக்கு பொறுமையின் மகத்துவத்தைக் கற்பிக்கிறது.
4. இறைவன் தன் அடியார்களின் வணக்கத்தைத் தடுப்பவர்களைக் கண்டிப்பாக தண்டிப்பான் என்பதை இந்த வசனம் உணர்த்துகிறது.
5. ஒரு முஸ்லிம், தனது தொழுகையை எந்த சூழ்நிலையிலும் விட்டுவிடக்கூடாது. அது அவனது அடையாளமாகும்.