Сураи Аль-Аляк — Оят 11

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَرَأَيْتَ — «Оё дидӣ?» ё «Хабар деҳ», ки барои ҷалби таваҷҷуҳ ва таъкид истифода мешавад.
• الْهُدَى — роҳи рост, ҳидоят, яъне роҳи дуруст ва сиҳатманди динӣ.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Пайғамбари худ (с) муроҷиат карда, мефармояд: «Оё дидӣ ва хабар деҳ, агар ин шахсе, ки аз намоз хондан боздошта мешавад — яъне Муҳаммад (с) — бар роҳи ҳидоят ва роҳи рост бошад?» Яъне, оё тасаввур кардан мумкин аст, ки касе бар ҳақ бошад ва ӯро аз он боздоранд? Ин амали АбуҶаҳл ниҳоят зишт ва номаъқул аст, зеро вай касеро аз ибодат бозмедорад, ки худ бар роҳи дуруст қарор дорад. Ояти пешина низ ҳамин маъноро таъкид мекунад, ки ин боздоранда дар ҳақиқат ба зидди ҳидоят ва роҳи рост меистад. Пас, агар ин намозгузор бар ҳидоят бошад, чӣ гуна метавон ӯро аз ин роҳи нек боздошт? Ин кори бад ва зулм аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ҳидоят неъмати бузург аст ва касе, ки бар роҳи ҳидоят қарор дорад, бояд бо устуворӣ дар он бимонад ва аз суханони ботил натарсад.
• Боздоштан аз ибодат ва роҳи рост кори нодуруст ва зишт аст, хусусан вақте ки шахси ибодаткунанда бар ҳақ бошад.
• Ин оят далели онаст, ки ҳақ ҳамеша пирӯз аст ва ботил наметавонад онро боздорад.
• Мусулмон бояд ҳамеша ба роҳи ҳидоят пайравӣ кунад ва дар ибодати худ собитқадам бошад, ҳатто агар дигарон ӯро аз ин роҳ боздоранд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки арзиш ва эҳтироми намоз ва ибодат дар пешгоҳи Худованд бисёр баланд аст ва касе, ки дигаронро аз он бозмедорад, дар гумроҳии бузург қарор дорад.