Сураи Аль-Баййина — Оят 3

1. Маънои калимаҳои эҳтиёҷ ба шарҳ:

• كُتُبٌ: ҷамъи «китоб», ки дар ин ҷо ба маънои аҳком ва навиштаҳои осмонӣ меояд.
• قَيِّمَةٌ: рост, дуруст, устувор ва барҳақ; чизе, ки каҷӣ ва нуқсон надорад.

1. Тафсири оят:

Дар он саҳифаҳои пок ва муттаҳар, ки фириштагон онҳоро мехонанд ва ба паёмбарон мерасонанд, навиштаҳое ҳастанд, ки пур аз ҳикмат ва ростӣ мебошанд. Ин навиштаҳо ахбори дурусту ростбин ва аҳкоми одилонаро дар бар мегиранд, ки мардумро ба роҳи рост ва салоҳи дунёву охират ҳидоят мекунанд. Ҳеҷ каҷӣ ва ноҳаққӣ дар онҳо нест; онҳо барҳақ, устувор ва барои ислоҳи ҳоли инсон мувофиқанд. Ин китобҳо дастуроте ҳастанд, ки одамиро аз гумроҳӣ ба сӯи ҳақиқат ва аз зулмат ба сӯи нур роҳнамоӣ мекунанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони Карим ва китобҳои осмонӣ сарчашмаи ҳидоят ва роҳнамоии инсон ба сӯи ҳақиқатанд.
• Мазмуни онҳо ахбори рост ва аҳкоми одилона аст, бинобар ин инсон метавонад бо эътимоди комил ба онҳо такя кунад.
• Хондану омӯхтани ин китобҳо ва амал кардан ба онҳо сабаби салоҳи дунёву охират мегардад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки барои ҳалли мушкилоти зиндагӣ ба Қуръон ва дастурҳои осмонӣ рӯй оварем, зеро дар онҳо ҳар он чизе ҳаст, ки барои саодати инсон лозим аст.
• Инчунин ин оят моро ба шукргузорӣ ба Худованд барои неъмати китобҳои осмонӣ ва Қуръони Карим тарғиб мекунад, ки роҳи наҷот ва саодати ҷовидонро ба мо нишон медиҳанд.