سوره یونس — آیه 2

معانی کلمات:

• قَدَمَ صِدْقٍ: عمل صالح و پیشینه نیکو که انسان از خود به جا میگذارد؛ منزلتی والا و جایگاهی راستین نزد پروردگار.
• سَاحِرٌ مُبِین: جادوگری آشکار و روشن که بطلانش بر همه نمایان است.

تفسیر آیه:

آیا برای مردم مایه شگفتی و تعجب بود که ما به مردی از جنس خودشان وحی فرستادیم و به او فرمان دادیم که مردم را از عذاب الهی بترساند و بیم دهد؟ و به کسانی که ایمان آوردهاند، مژده دهد که برای آنان نزد پروردگارشان پیشینهای نیک و منزلتی والا خواهد بود، در برابر اعمال صالحی که از خود به جا گذاشتهاند.

خداوند با این پرسش انکاری، تعجب مشرکان را از برگزیدن بشری به عنوان پیامبر، ناروا و بیاساس میشمارد؛ چرا که وحی به انسانها از جنس خودشان، نه تنها امری شگفت نیست، بلکه نشانه لطف و حکمت الهی است تا پیام را بهتر درک کنند و راه هدایت را بیابند.

اما کافران در برابر این حقیقت روشن، به جای پذیرش و شکرگزاری، گفتند: این مرد (محمد) قطعاً جادوگری است که سحرش آشکار و روشن است. آنان رسالت او را سحر و فریب خواندند تا مردم را از پیروی حق بازدارند، در حالی که معجزات و آیات الهی، بطلان ادعای آنان را به روشنی ثابت میکرد.

فواید و پیامهای آیه:

• برگزیدن بشر به عنوان پیامبر، نشانه رحمت و حکمت خداوند است؛ زیرا انسانها تنها میتوانند از همنوع خود درس بگیرند و الگو بپذیرند.
• ایمان واقعی، با عمل صالح همراه است و پاداش آن، منزلتی راستین و جاودانه نزد پروردگار است که هیچ چیز برتر از آن نیست.
• ناسپاسی و تکذیب حق، از صفات کافران است؛ آنان به جای تأمل در نشانههای روشن، به بهانههای واهی مانند سحر و دروغ متوسل میشوند.
• قرآن کریم، مژده و بیم را با هم بیان میکند تا دلهای مؤمنان را به امید و رغبت، و دلهای غافلان را به خوف و بیداری فرا خواند.