Sura Yunus — Werset 87

Znaczenie słów:

• تَبَوَّءَا – przygotujcie, wybierzcie i zajmijcie.
• قِبْلَةً – miejsce modlitwy, kierunek modlitwy; tutaj: miejsca, w których będziecie się modlić, zwrócone ku świętemu kierunkowi.
• أَقِيمُوا الصَّلَاةَ – odprawiajcie modlitwę w pełni, w wyznaczonych czasach, z zachowaniem jej warunków.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Bóg Wszechmogący objawił Mojżeszowi i jego bratu Aaronowi – niech będzie pokój z nimi oboma – aby przygotowali dla swojego ludu, synów Izraela, domy w Egipcie, które miały być dla nich schronieniem i miejscem bezpieczeństwa. Nakazał im uczynić te domy miejscami kultu i modlitwy, zwróconymi ku świętemu kierunkowi (wówczas była to Jerozolima, a według niektórych przekazów – kierunek, który Bóg im wskazał). Było to konieczne, ponieważ faraon zabronił im publicznego praktykowania religii i niszczył ich miejsca kultu. Bóg nakazał im odprawiać modlitwę w pełni, w ukryciu, w ich własnych domach, aby mogli wytrwać w wierze i zachować swoją tożsamość religijną. Na koniec Bóg polecił Mojżeszowi obwieścić wierzącym dobrą nowinę o zwycięstwie, pomocy Bożej i nagrodzie w życiu ostatecznym.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Wytrwałość w wierze mimo trudności – werset uczy, że nawet w najtrudniejszych warunkach, pod panowaniem tyrana, można praktykować swoją religię, dostosowując formy kultu do sytuacji, nie rezygnując z jej istoty.
2. Znaczenie modlitwy – modlitwa jest filarem, który podtrzymuje wierzącego w chwilach próby. Nawet w ukryciu należy ją odprawiać w pełni, z pokorą i oddaniem.
3. Dobra nowina dla wierzących – Bóg nigdy nie opuszcza swoich sług. Każda trudność i cierpienie wierzących ma swój kres, a zwycięstwo i pomoc Boża są blisko dla tych, którzy dochowują wierności.
4. Jedność i współpraca w dobru – Bóg zwrócił się do Mojżesza i Aarona razem, co pokazuje, jak ważna jest współpraca i wzajemne wsparcie w prowadzeniu ludzi ku dobru i w organizowaniu spraw wspólnoty.
5. Elastyczność w praktykach religijnych – islam uczy, że w sytuacjach przymusu i zagrożenia można dostosować formy kultu do okoliczności, nie rezygnując z ich ducha. To przejaw mądrości i ułatwienia w religii.