Сураи Ат-Такасур — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

— «لَتَرَوُنَّ»: қасами таъкидӣ, яъне «ҳатман хоҳед дид».

— «الْجَحِيمَ»: оташи сӯзон, яке аз номҳои оташи дӯзах.

1. Тафсири оят:

Худованд бо қасами муътабар хабар медиҳад, ки ҳамаи одамон рӯзи қиёмат оташи дӯзахро ҳатман бо чашми худ хоҳанд дид. Ин оят ҳушдор аст барои онҳое, ки дар дунё ба ҷамъоварии молу сарват машғул шуда, аз охират ғофил мондаанд. Пас аз ин дидан, ҳеҷ шакке боқӣ нахоҳад монд ва ҳар кас ҳақиқати амалҳои худро мебинад. Ин ояти шадид изҳори таҳдид аст, то инсон пеш аз фаро расидани он рӯз ба худ ояд ва худро аз ҳалокат наҷот диҳад.

1. Фоидаҳои оят:

— Инсон бояд ҳеҷ гоҳ аз ёди охират ғофил нашавад, зеро ғафлат аз охират сабаби ҳалокат аст.

— Қасами Худованд дар ин оят нишонаи ҷиддӣ будани масъалаи дӯзах ва рӯзи қиёмат аст.

— Дидани дӯзах дар рӯзи қиёмат ҳатмӣ аст, пас бояд дар дунё бо амалҳои некӯ худро аз он эмин дорем.

— Ин оят моро ба тавба ва ба сӯи Худованд баргаштан тарғиб мекунад, то ки дар он рӯз аз аҳли наҷот бошем.

— Ёдоварии дӯзах дилро нарм ва инсонро ба итоати Худованд ва дурӣ аз гуноҳ водор мекунад.