Сураи Аль-Хумаза — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

• يَحْسَبُ — гумон мекунад, тасаввур мекунад.
• مَالَهُ — молу дороии ӯ.
• أَخْلَدَهُ — ӯро ҷовидон мегардонад, яъне дар дунё абадӣ нигоҳ медорад.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он касест, ки сарвати худро ҷамъ карда, саршумор мекунад ва аз рӯи нодонӣ гумон мекунад, ки ин молу сарват ӯро дар дунё ҷовидон нигоҳ медорад ва ҳеҷ гоҳ намемирад. Вай тасаввур мекунад, ки боигарии худ сабаби абадӣ мондан дар ин ҷаҳон мешавад ва аз марг ва ҳисобу китоби охират наҷот меёбад. Ин гумон аз ҷаҳлу нодонии вай бармеояд, зеро мол наметавонад касеро аз марг раҳо кунад ва на метавонад ӯро аз ҳисоби рӯзи қиёмат бираҳонад. Ҳақиқат ин аст, ки молу сарват танҳо воситаи озмоиш аст ва ҳеҷ кас бо он ҷовидон намемонад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки молу сарват воситаи зиндагӣ аст, на сабаби ҷовидонӣ. Ҳеҷ кас бо сарват аз марг наметавонад фирор кунад.
• Моро огоҳ мекунад, ки ба молу дороии дунё дил набандем ва онро ҳадафи ниҳоӣ нашуморем, балки онро дар роҳи некӣ ва ризои Худо сарф кунем.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳаёти ҳақиқӣ ва ҷовидонӣ дар охират аст. Пас бояд барои охират тайёрӣ бинонем.
• Қуръон моро ба андеша ва тафаккур даъват мекунад, то аз гумонҳои ботил дур шавем ва ба ҳақиқат рӯ орем. Ин ҳақиқат моро ба ислом ва Қуръон наздиктар мегардонад ва дар дилҳо муҳаббати онро зиёд мекунад.