Сураи Курайш — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

• أَطْعَمَهُم: ба онҳо таом дод, сер кард.
• جُوعٍ: гуруснагӣ, қаҳтӣ.
• آمَنَهُم: ба онҳо амният ато кард, эмин дошт.
• خَوْفٍ: тарс, ваҳм, безобита.

1. Тафсири оят:

Худованди Таоло дар ин оят ба мардуми Қурайш хотиррасон мекунад, ки Ӯст, ки онҳоро аз гуруснагии сахт сер кард ва аз тарсу ваҳшати бузург эмин дошт. Онҳо дар водии беобу алаф — Макка зиндагӣ мекарданд, ки агар лутфи Худо намебуд, гуруснагӣ ва қаҳтӣ онҳоро нест месохт. Аммо Худованд ба онҳо ризқу рӯзӣ ато кард ва дилҳои мардуми Арабро ба ҳурмати Байтуллоҳ ва сокинони он бузург гардонд, то ки онҳо дар амнияту осоиштагӣ зиндагӣ кунанд, дар ҳоле ки дигарон дар тарсу безобита буданд. Ҳамин тавр, Худованд ба онҳо ду неъмати бузург — ризқу рӯзӣ ва амнияту осоиштагӣ — ато намуд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамаи неъматҳо — ризқу рӯзӣ, амнияту осоиштагӣ — аз ҷониби Худованди Таоло аст ва мо бояд ҳамеша шукргузор бошем.
• Худованд бандагони худро танҳо намегузорад; Ӯ онҳоро аз гуруснагӣ ва тарс наҷот медиҳад, агар ба Ӯ таваккул кунанд.
• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки Ислом дини раҳмату меҳрубонӣ аст ва Худованд мехоҳад, ки бандагонаш дар амнияту осоиштагӣ ва серӣ зиндагӣ кунанд.
• Шукргузорӣ ба неъматҳои Худованд боиси зиёд шудани онҳо мегардад ва мо бояд ҳамеша ба ёди Худо бошем ва ба Ӯ таваккул кунем.