Сураи Аль-Маун — Оят 4

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «Вайл»: дар забони арабӣ ба маънои ҳалокат, азоб ва бадбахтии шадид аст. Ин калима дар Қуръон ҳангоми таҳдид ва ҳушдор ба кор меравад.

— «Мусаллин»: ҷамъи «мусаллӣ» буда, ба маънои намозгузорон аст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят мефармояд, ки ҳалокат ва азоби дардовар барои он намозгузорон аст, ки аз намозашон ғофиланд. Яъне онҳо намозро бо бепарвоӣ ва саҳлангорӣ адо мекунанд, ба он аҳамият намедиҳанд, онро дар вақти муқарраршудааш дуруст ба ҷо намеоранд ва то гузаштани вақташ онро ба таъхир меандозанд. Ин гуна намозгузорон на аз савоби намоз баҳра мебаранд ва на аз фармони Худо итоат кардаанд; балки сазовори сарзаниш ва азоб гардидаанд. Пас, мақсад аз ин оят накуҳиши худи намоз нест, балки накуҳиши он амалкардест, ки намозро беқадр мекунад ва аз рӯҳи ибодат дур аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

— Намоз бузургтарин ибодат аст ва бояд бо эҳтиром, диққат ва дар вақти худ адо шавад.

— Бепарвоӣ нисбат ба намоз сабаби маҳрум шудан аз раҳмати Худо ва сазовори сарзаниш гардидан аст.

— Ислом ба мо меомӯзад, ки ибодатҳоро бо ихлос ва масъулият иҷро кунем, на танҳо барои раҳоӣ аз фарз.

— Қуръон моро огоҳ мекунад, ки номи «намозгузор» ба танҳоӣ кофӣ нест; балки сифат ва ҳолати намоз низ муҳим аст.

— Ин оят моро ба муҳосибаи худ водор мекунад, то бибинем, ки оё намозҳои мо бо ҳузури дил ва риояи вақт адо мешаванд ё не.