Surja El-Ma'un — Ajet 7

Kuptimet e fjalëve:

• el-Mâ‘ûn: Sendet shtëpiake që njerëzit zakonisht i huazojnë njëri-tjetrit, si enët, veglat, etj. Gjithashtu, në një kuptim tjetër, nënkupton edhe zekatin (lëmoshën e detyruar).

Tefsiri i Ajetit:

Ajeti i fundit i kësaj sureje tregon një ves tjetër të këtyre njerëzve që përshkruhen në fillim të sures – ata që i mohojnë Ditën e Gjykimit dhe i bëjnë veprat e tyre me sy e faqe. Ata jo vetëm që nuk adhurojnë Zotin siç duhet dhe nuk falen me përkushtim, por edhe ndaj krijesave të Tij sillen keq. Ata nuk i japin askujt as sendet më të thjeshta që nuk u shkaktojnë asnjë dëm, si enët e kuzhinës, mjetet e punës apo gjëra të ngjashme që njerëzit zakonisht i huazojnë njëri-tjetrit për nevojë. Disa komentues kanë thënë se këtu nënkuptohet edhe zekati i detyruar, të cilin ata e pengojnë dhe nuk e japin për të varfrit dhe nevojtarët. Pra, ata nuk bëjnë as të mirën ndaj Zotit me adhurim të sinqertë, e as ndaj njerëzve me ndihmë e mirësi.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Islami nuk është vetëm adhurim i Zotit, por edhe mirësi ndaj krijesave të Tij; besimtari i vërtetë kujdeset për të dyja anët.
2. Nxitja për të huazuar sendet e thjeshta dhe për të ndihmuar njerëzit me gjëra të vogla, sepse kjo është shenjë e besimit dhe e karakterit të mirë.
3. Largimi nga koprracia dhe nga pengimi i mirësisë ndaj të tjerëve, sepse kjo është cilësi e hipokritëve dhe e mohuesve.
4. Kujdesi për zekatin dhe detyrat financiare ndaj të varfërve është pjesë e pandashme e fesë sonë, dhe lënia e tij është shenjë e dobësisë së besimit.