Сураи Худ — Оят 12

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «فَلَعَلَّكَ»: шояд ту, эҳтимол ту.

— «تَارِكٌ»: тарккунанда, гузоранда.

— «ضَائِقٌ بِهِ صَدْرُكَ»: синаи ту аз он танг шудааст, яъне дилат ба танг омадааст.

— «لَوْلَا»: чаро не, чаро набуд.

— «كَنزٌ»: ганҷ, сарват, молу дороӣ.

— «نَذِيرٌ»: бимдиҳанда, огоҳкунанда аз азоб.

— «وَكِيلٌ»: нигаҳбон, корсоз, тадбиркунандаи ҳамаи корҳо.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, аз сабаби он ки кофирон бо куфру саркашӣ ва пешниҳоди оятҳои ноҷо ба ту рӯбарӯ шуданд, шояд ту баъзе аз он чи ба ту ваҳй шудааст, тарк кунӣ ва ба мардум нарасонӣ, ва синаи ту аз таблиғи он танг шавад, зеро онҳо мегӯянд: «Чаро ба ӯ ганҷе нозил нашуд, ки ӯро бениёз гардонад, ё фариштае ҳамроҳаш наомад, ки ӯро тасдиқ кунад?» Пас, аз ин гуфтаҳои онҳо баъзе аз он чи ба ту ваҳй шудааст, тарк накун. Ту танҳо бимдиҳандае, ки он чи Аллоҳ ба ту амр кардааст, мерасонӣ, ва бар ту нест, ки он чи онҳо пешниҳод мекунанд, биёрӣ. Аллоҳ бар ҳамаи чизҳо нигаҳбон ва шоҳид аст ва ҳамаи корҳоро тадбир мекунад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба Паёмбар (с) тасаллӣ медиҳад, ки дар роҳи таблиғи даъвати исломӣ устувор бошад ва аз саркашии мардум натарсад.

— Вазифаи асосии даъватгар танҳо расонидани паём аст, на қонеъ кардани талабҳои беҷои мардум.

— Аллоҳ таъоло бар ҳамаи чизҳо нигаҳбон аст ва ҳамаи корҳоро худаш тадбир мекунад, пас банда бояд таваккул ба Аллоҳ кунад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръон ва даъвати исломиро бо дили кушод қабул кунем ва ба он амал намоем, зеро он аз ҷониби Аллоҳи Ҳаким нозил шудааст.