Surat Hud — Ayat 91

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• نَفْقَهُ (nafqahu): ora ngerti, ora paham.
• ضَعِيفًا (dha'ifan): ringkih, ora kuwasa, ora duwe pangaribawa.
• رَهْطُكَ (rahthuka): golongan utawa kulawarga cedhak sing dadi panyengkuyung.
• لَرَجَمْنَاكَ (larajamnaka): mesthi mbenturi kowe nganggo watu nganti mati.
• بِعَزِيزٍ (bi'azizin): ora kuwasa, ora diaji-aji, ora wedi marang kowe.

1. Tafsir ayat:

Wong-wong kafir saka kaum Nabi Syu'aib padha ngomong marang dheweke kanthi swara ngece lan nyepelekake: "He Syu'aib, akeh banget saka apa sing kok omongake iku ora bisa kami mengerteni lan ora mlebu ing pikiran kami." Dheweke uga ngomong: "Saktemene kami ndeleng kowe iku wong sing ringkih ing tengah-tengah kami, ora duwe pangaribawa, ora kalebu wong gedhe utawa pemimpin." Banjur dheweke ngancam: "Yen ora amarga anane golongan kulawargamu sing isih padha karo agama kami, mesthi wis kami benturi watu nganti kowe mati. Kowe iku ora kuwasa lan ora diaji-aji dening kami, mula ora ana sing bisa ngalangi kami yen arep nyilakani kowe. Sing marakake kami ora tumindak ngono mung amarga ngajeni kulawargamu, dudu amarga kowe dhewe."

1. Faedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen wong sing ngajak marang kebecikan kerep dianggep remeh lan ora digatekake dening wong-wong sing ora gelem nampa bebener. Nanging, sabar lan terus dakwah iku dadi tuladha kanggo kita kabeh.
• Kita dielingake supaya ora nyepelekake wong liya, apa maneh nganti ngancam arep mateni mung amarga beda panemu. Islam mulangake supaya ngajeni marang sapa wae.
• Kekuwatan sejati iku dudu saka akehe pengikut utawa pangaribawa, nanging saka iman lan keteguhan ati ing dalan sing bener.
• Ayat iki uga nuduhake yen pertolongan Allah iku mesthi teka, sanajan para nabi kerep dianggep ringkih dening kaume. Iki dadi panglipur kanggo saben wong sing berjuang ing dalan kebeneran.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih tresna marang Al-Qur'an amarga isine piwulang sing jero babagan akhlak, kesabaran, lan tata krama ing dakwah.